'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 4

இன்றிலிருந்து புதிய கிளாஸ். எப்படியாவது கடைசி இரெண்டு பெஞ்சுகளில் இடம் பிடித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவோடு, ஷங்கர் பள்ளிக்குக் கிளம்பினான். பிரேயர் பெல் அடிப்பதற்கு இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் இருந்தன. கிளாசில் பாதி பேர் கூட இல்லை. காலியாக இருந்ததால், இடம் பிடிப்பது அவ்வளவு சிரமமாக இல்லை. கடைசி பெஞ்சில் உட்கார்ந்தால், ரோந்து போகும் டிசிப்ளின் சாரிடம் மாட்டிக்கொள்ள நேரலாம் என்பதால், அதை விடுத்து அதற்கு முன் இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தான்.. அருகில் யாரை உட்காரச் சொல்வது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். எப்படியும், குமாரை அழைக்க முடியாது. அவன் முதல் பெஞ்சில் தான் உட்காருவேன் என்று அடம் பிடிப்பான். யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அங்கு செழியன் வந்து சேர்ந்தான்.

"நேத்து மேட்சுல உன் தலைவர் வழக்கம் போல சொதப்பிட்டாரு போல..." என்று பேசிக்கொண்டே வந்து அருகில் அமர்ந்தான்.

" ஆமா... ஆனா, இந்த சீரீஸ்ல ஒரு செஞ்சுரி கண்டிப்பா போடுவான் பாரு" என்றான் ஷங்கர்.

"இப்ப அவன் இருக்குற ஃபார்ம்ல செஞ்சுரி எல்லாம் போட முடியாது, சிக்கன் மஞ்சுரி வேணா ட்ரை பண்ணலாம்" என்று நக்கலடித்தான்.

"பொறுத்திருந்து பார்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே, பாபுவும் அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.

"டெஸ்ட் மாட்சுக்கு வேணும்னா டிராவிட் இருக்கலாம், ஒன் டே மேட்சுக்கு வேஸ்ட்டு டா" என்று அவன் பங்கிற்கு கடுப்பேற்றினான்.

"சரி டா... என்ன பெட்? இந்த சீரீஸ்ல ஒரு செஞ்சுரி கண்டிப்பா அடிக்கிறான்" என்று ஷங்கர் சவால் விடவும், பிரேயர் பெல் அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது.

பிரேயருக்குக் கிளம்பும் போது அவசர அவசரமாக வகுப்பின் மற்ற மாணவர்கள் வகுப்பினுள்ளே நுழைந்தார்கள்.

பிரேயர் ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்க, வகுப்பாசிரியராக யார் இருப்பார்கள் என்று ஷங்கரும் பாபுவும் விவாதித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

"டேய், நம்ம ஆத்தா கிளாஸ் மிஸ்ஸா இருந்தா எப்படி இருக்கும்?" என்று ஷங்கர் கேட்க,

"அதை எல்லாம் கிளாஸ் டீச்சரா போட மாட்டாங்க டா" என்று அலுத்துக் கொண்டான் பாபு.

"ஆத்தா" என்று அன்போடு அழைக்கப்படுவது வரலாறு பாடம் நடத்தும் ஆசிரியை. வயது ஐம்பதைத் தாண்டி இருக்கும். நாலரை அடி உயரம். அவர், வகுப்பில் உட்கார்ந்த இடத்தை விட்டு நகர மாட்டார் என்பதால், அவரது வகுப்பில் மாணவர்கள் "கபடி" யே ஆடுவார்கள். பிரேயர் முழுவதும் இந்த விவாதத்திலேயே நகர, வகுப்பிற்குத் திரும்பினார்கள்.

குமார், எதிர்பார்த்த படி முதல் பெஞ்ச்சில் தஞ்சம் அடைய, ஷங்கர், பாபு மற்றும் செழியன் ஆகியோர் அவர்கள் இடத்தில் அமர்ந்தனர். அவர்களது பெஞ்ச்சில் இன்னொரு இடம் காலியாக இருக்க, யாரை அழைப்பது என்று ஷங்கர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். முதல் வகுப்பு எப்பவுமே வகுப்பாசிரியரின் வகுப்பாகத்தான் இருக்கும் என்பதால், யார் வரப்போகிறார்கள் என்று அனைவரும் எதிர்ப்பார்த்தவண்ணம் இருந்தனர்.

யாரோ வகுப்பிற்குள் நுழையும் சத்தம் கேட்டதும், அனைவரும் ஆவலுடன் திரும்பிப் பார்த்த போது, அங்கு கிருஷ்ணா, வியர்வையில் குளித்தபடி வகுப்பிற்குள் நுழைந்தான்.

"வாழ்க்கைல ஒரு நாளாச்சும் சீக்கிரமா வாடா" என்று சொல்லிக்கொண்டே, பாபு அவனுக்கு அருகில் உட்கார இடம் கொடுத்தான். அவர்கள் இருவரும் ஏழாம் வகுப்பு முதல் ஒன்றாகப் படிப்பவர்கள். கிருஷ்ணாவும் ஷங்கரும் இதற்கு முன் ஒரே வகுப்பில் படித்ததில்லை என்றாலும், இருவருக்கும் அறிமுகம் இல்லாமல் இல்லை.

கிருஷ்ணா வந்து அமர்ந்ததும், "நட்டும் மொட்டையும் எங்கடா இருக்கானுங்க?" என்று கேட்டான். அவர்கள் இருவரும், எதிர்வரிசையில் இருந்த பெஞ்சுகளில் அமர்ந்திருந்ததைக் காண்பித்தான் பாபு.

"அவனுங்கள இங்க வர சொல்லு டா, பொழுது போகும்" என்றான்.

ஷங்கருக்கு முன்னால் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த இருவரின் முதுகில் தட்டினான் ஷங்கர்.

அவர்கள் திரும்பியதும், "நீங்க ரெண்டு பேரும் அங்க போய் உக்காருங்க" என்றான்.
இருவரும் கோரஸாக "எதுக்கு?" என்று புருவத்தை சுருக்கி கேட்டனர்.

"எனக்கு முன்னால உட்கார்ந்திருக்குறவங்களோட மண்டைல அடிக்கடி தட்டி தட்டி விளையாடுவேன்.... பரவாயில்லையா?" என்று நக்கலாக கேட்டான்.

இதற்க்கு மேல் பேசி பலனில்லை என்று தெரிந்து கொண்டு, இருவரும் அமைதியாக எழுந்து செல்ல, நட்டும் மொட்டையும் அங்கு வந்து அமர்ந்தனர்.

ஒரு வழியாக இடப்பிரச்சனை ஓய்ந்தது. சிறிது நேரத்தில் கணக்கு ஆசிரியை வானதி வகுப்பிற்குள் நுழைந்தார்.

“என்னடா, ஓ.பி. அடிக்கிற மாதிரி யாரவது வருவாங்கன்னு பாத்தா, நமக்கு BP ஏத்துற மாதிரி வர்றாங்க.” என்று புலம்பினான் ஷங்கர்.

பாபு, "இதை விடு, zoologyக்கு புதுசா ஒரு மிஸ் வந்திருக்காங்க... சூப்பரா இருக்காங்க... நமக்கு வரணும்னு வேண்டிக்க டா" என்று எதிர்பார்ப்பை எக்கச்சக்கமாகக் கிளப்பி விட்டான்....

"என்னடா சொல்லற?" என்று ஷங்கர் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போதே, கிருஷ்ணா zoology பீரியட் எப்போது என்று டைம் டேபிளைப் பார்த்தான்....

"டேய், அடுத்தது zoology பீரியட் தான் டா..." என்று கிருஷ்ணா கூற, அனைவரது முகங்களிலும் 'பல்பு' எரிந்தது.

தொடரும்...

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 3

ஒன்பதாம் வகுப்பு முழுப்பரீட்ச்சை விடுமுறையின் போதே பத்தாம் வகுப்பிற்கான "ஸ்பெஷல்" கிளாஸ் ஆரம்பிப்பதால், விடுமுறை சுருக்கப்பட்டிருந்தது. ஷங்கருக்கு, விடுப்பு நாட்கள் கம்மியானதில் வருத்தம் இருந்தாலும், மீண்டும் நண்பர்களைப் பார்க்கப்போவதாலும், முக்கியமாக "யூனிஃபார்ம்" அணிந்து செல்ல வேண்டியதில்லை என்பதாலும், கொஞ்சம் உற்சாகமாக இருந்தது. ஸ்பெஷல் கிளாஸ் ஆரம்பிக்கும் நாளன்றே ஒன்பதாம் வகுப்பின் ரிசல்ட் என்றும் அறிவித்திருந்தார்கள். என்னதான் ஃபெயிலாவதற்கு துளியும் வாய்ப்பில்லை என்று தெரிந்தாலும், ஷங்கரின் மனதில் ஒரு வித “anxiety” இருந்து கொண்டே இருந்தது. பத்தாம் வகுப்பின் தேர்ச்சி விகிதம் குறைந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக, சந்தேகக்கேஸ்களை முன்னெச்சரிக்கையாக ஒன்பதாவதிலேயே நிறுத்தி வைத்து விடுவது அனேக பள்ளிகளின் வழக்கம். இதில், அந்த பள்ளியும் விதிவிலக்கில்லை. சந்தேகக்கேஸ்கள் என்றால், ரொம்ப சுமாராகப் படிக்கும் மாணவர்கள் என்று பொருள்.

ஒன்பதாம் வகுப்பின் நான்கு செக்ஷன்களும் கூடியிருந்தன. காலையிலிருந்து வகுப்பிற்கு எந்த ஆசிரியரும் வரவில்லை என்பதால், மாணவர்களின் கூச்சல் சத்தம் உச்சத்தை அடைந்திருந்தது. ஷங்கரும் அவன் நண்பர்களும் கிரிக்கெட் பற்றியும், அப்போது ரிலீசான புதுப்படங்களைப் பற்றியும் அலசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கிரிக்கெட் மைதானத்தில் சச்சின் டெண்டுல்கர், நன்றாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும் போது அவுட் ஆனால் திடீரென்று மைதானமே அமைதியில் மூழ்குமே.... அதே போல இங்கும் ஒரு திடீர் அமைதி பிறந்தது. இந்த திடீர் அமைதிகளுக்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் இருக்க முடியும். அது, 'மாஸ்டர்' அல்லது 'மேடம் 'மின் வருகையால் தான் இருக்கும். அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் கிடைத்த இடத்தில் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தார்கள்.

ஷங்கரும் சிவகுருவும் அருகருகில் அமர்ந்திருந்தார்கள். சிவகுரு அந்த பள்ளியில் ஏழாம் வகுப்பில் தான் சேர்ந்தான். ஷங்கருக்கு கணக்கு சுத்தமாக வராது என்பதாலும், சிவகுரு கணக்கில் புலி என்பதாலும், இருவரும் எளிதாக நண்பர்களாயிருந்தார்கள்.

எதிர்ப்பார்த்தது போல கையில் செங்கோலுடன், மேடம் அங்கு வந்தார். தேர்வு முடிவுகள், நோட்டீஸ் போர்டில் ஒட்டப்பட்டிருப்பதாகவும், அதைப் பார்த்து விட்டு தேறியவர்கள் மட்டும் தமிழ் ஸ்டாஃப் ரூமிற்கு அருகில் இருக்கும் வகுப்பறைகளில் கூடியிருக்குமாறும் அறிவித்தார். முடிவுகளைப் பார்க்க அனைவரும் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினர்.

சிவகுருவும் ஆவலுடன் விரைந்து போக எத்தனித்தான். "வாடா, போய் பாக்கலாம்" என்று ஷங்கரை அழைத்தான்...

"நம்ம எதுக்கு அடிச்சி புடிச்சிக்கிட்டு ஓடணும்? நாம போறதுக்குள்ள எவனாச்சும் பாத்து சொல்லிருவான்" என்று அலட்சியமாக பதிலளித்தான்.

"ஆமா, நீ எதைப் பத்தி தான் கவலைப்பட்டிருக்க?"

தனக்கு இருக்கும் “anxiety”யை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் "ஏன்? ஃபெயில் ஆயிருவனு பயமா இருக்கா??" என்றான் ஷங்கர்.

சிவகுரு பதில் சொல்வதற்குள், "டேய், நம்ம எல்லாரும் பாஸ் ஆயிட்டோம். நம்ம நரம்படி கார்த்திக்கு மட்டும் 'வித்-ஹெல்டு' னு போட்ருக்காங்க" என்று ஃப்ளாஷ் நியூஸ் சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்தான் பக்கத்து கிளாஸ் பிரேம்.

முகத்தில் பெரிய புன்னகையோடு சிவகுரு ஷங்கரைப் பார்த்தான்.

ஷங்கர், "சொன்னேன்ல..... வா போகலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு வகுப்பறையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

கையில் ஒரு பேப்பருடன் மேடம் வந்து நின்றார். பத்தாம் வகுப்பிற்கு "செக்ஷன்" பிரித்திருப்பதாகவும், யாரெல்லாம் ஒரு செக்ஷனில் இருக்கிறார்கள் என்றும் பெயர்களை படிக்கத்தொடங்கினார்.

மாணவர்களுக்கு இரெண்டு செக்ஷன்களாகவும், மாணவிகளுக்கு ஒரு செக்ஷனாகவும் பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்று என்னவோ நற்செய்தி அறிவிப்பது போல், முகத்தில் அத்தனை சந்தோஷத்துடன் சிரித்துக் கொண்டே அறிவித்தார். இது எதிர்ப்பார்த்தது தான் என்றாலும், ஷங்கர் எரிச்சலுடன் மெதுவாக "தூ..." என்று துப்பினான். வகுப்பில் அப்போது இருந்த அமைதியால், இந்த சத்தம் ஓரளவிற்கு நன்றாகவே கேட்டது. அருகில் இருந்த சிவகுரு, அவசர அவசரமாக, ஷங்கரின் காலை மிதித்தான். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மாணவர்கள் கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டார்கள். நல்ல வேளையாக மேடம் அதை கவனிக்கவில்லை. மாணவர்களுக்காக பிரிக்கப்பட்ட இரெண்டு வகுப்புகளில், நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்கள் 'ஏ' வகுப்பிலும், கொஞ்சம் சுமாராகப் படிக்கும் மாணவர்கள் 'பி' வகுப்பிலும் பிரிக்கப்பட்டு இருந்தார்கள்.

ஷங்கரும் சிவகுருவும் நன்றாக படிக்கக் கூடியவர்கள் என்பதால், 'ஏ' செக்ஷனில் போட்டிருந்தார்கள். இருவரும் ஒரே செக்ஷனில் இருந்தாலும், சிவகுரு அடுத்த வருடம் அவனோடு படிக்கப் போவதில்லை என்பதால், இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து மெல்லிய வருத்தத்தோடு புன்னகைத்துக் கொண்டனர். சிவகுருவின் தந்தைக்கு திருச்சியில் மாற்றலாகியிருப்பதால், அவன் திருச்சியில் பத்தாம் வகுப்பைத் தொடரப்போவதாக ஏற்கெனவே ஷங்கரிடம் சொல்லியிருந்தான்.

அப்போது மணி மூன்று கூட ஆகவில்லை, ஆனாலும், வீட்டிற்கு போகலாம் என்று அறிவித்துவிட்டு, மேடம் சென்று விட்டார். அன்று தான் சிவகுருவுடன் கடைசி நாள் என்பதால், ஷங்கரும் அவனும் நீண்ட நேரம் வகுப்பறையிலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தர்கள்.

ஷங்கர், சிவகுருவிற்கு விடை கொடுத்துவிட்டு புதிய கிளாசில் நண்பர்கள் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்று பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

தொடரும்...

A day with my demigod - SUPER STAR RAJINIKANTH

7th May, 1992 - This day happened to be the most important and unforgettable day of my life, when I met my Demi-God, Super Star Rajinikanth. I was a 7 year old kid then, when this happened. I was happily spending my vaccation in chennai with my parents. Everybody in my family knew that I am a big time Rajini fan and even in that age I never miss to watch any of his movies in theatres. As for every other fan, it was like a dream for me to meet the legendary Super Star and pose for a photograph with him. Thanks to Sethu mama for having made that happen!!

He is a photographer by profession and though he is not into cinema, fortunately for me, he was in touch with the "Kavithalaya" production house which belongs to the veteran director K.Balachander. Knowing that am a frenzied fan of the super star, he took interest to arrange a meeting with him by taking the help of his friends working in the "Kavithalaya" unit.

Before I pen down the incident, I should explain why I chose to write about it now, after about 16 years. It is needless to explain about the intensity of that incident, which was one of the rarest moment of my lifetime and the impact it had was absolutely unimaginable. As I mentioned earlier, it happened during my 3rd standard vacation. I had about a month for the school to re-open. Unlike other times, I was so keen to go to the school and share my joy and ofcourse show the autograph and the photograph to every one and relish it. That was a typical school kid's attitude! It had an impact not only with me, but also with my family members as well. My parents and my grandmother also accompanied me during the visit. Not just me, they were also pretty thrilled about this and we just kept on talking about this for so many years! Now, just when I get to interact with so many fellow fans, I felt that it is necessary to share that ultimate moment with them.

Back to the main track - It came in as a pleasant shock when I was told to get ready to meet the super star in less than an hour. Hurriedly, I purchased an autograph book and started. My parents and my grandma also accompanied me with my uncle and we were travelling to the place where the shooting was taking place. The shooting was happening somewhere in the outskirts of chennai, in a big bungalow. When we entered the bungalow, we saw the man himself sitting in a sofa alongside with Janagaraj in the break time of the shooting. I was undergoing a mixture of emotions. I was extremely happy and at the same time, I was very nervous - a typical feeling that comes when you are extremely overwhelmed and it was hard to believe the reality! Immediately when he saw my parents coming towards him, he stood up, paired his hands together and said "vanakkam". This is no big surprise as everyone knows the humbleness and simplicity of this great man, but even then my parents were awestruck by this gesture. I hardly spoke anything to him as I was shy and stood near my mom. It was my grandma who introduced me to him as his die-hard fan. He smiled at me and asked my name, when I gave him my autograph book. He wrote my name on it and autographed it and gave it back to me, with a gentle tap on my cheeks. I was so dumb that I didnot even care to smile at Janagaraj or get his autograph as I remained there staring at the super star.

"Shot ready" was the call from the director Suresh Krishna and he wasted no time in moving towards the spot. It was my first experience to watch a cinema shooting and I was anxiously waiting to see it. There was a small room in the front side of that bungalow, out of which a board saying "Mahalakshmi bank" was hung. They shot the scene where Rajini collects money from the bank, ties up in his towel and stands up to stare at the camera, which also happens to be the beginning of the "Vetri Nichayam" song. It didnot take much time to shoot that scene and it was "okay"ed by the director in a couple of takes.

When he came out of that room, my uncle went near him and requested for a photograph with me. I was again tensed and stood beside my mom. Immediately after my uncle requested him, he showed no hesitation and said, "Ya, sure..." and even called me by my name and gently pulled my hand towards him, hugged from behind and elegantly posed for the photograph. It all happened in a flash! After the camera was clicked, he went on for shooting the next scene. It was truly amazing that he remembered my name and showed great respect to my parents despite being such a big super star.

This was the ultimate moment! Could you see the director Suresh Krishna "out of focussed" at the background?

It was like a dream come true and I apologize to the readers since am finding it really tough to narrate my emotions. It not only made my day but also made me more popular in my neighbourhood, school and among relatives. Even today, I am proud to show this photograph to everyone and I would continue to do it until I get to meet him again and take another photograph with him. This time - me hugging him!

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 2

இந்த கதையின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களான 'சேட்டை'ய ராஜாக்களின் அறிமுகம்....

பெயர் : பாலா

அழைக்கப்படுவது : மொட்டை

பெயர்க்காரணம் : எட்டாம் வகுப்பில் மொட்டை அடித்த போது, 'மொட்டை' என்று அழைக்க ஆரம்பித்தது, முடி வளர்ந்த பின்னரும் தொடர்ந்தது. பள்ளியில் இரெண்டு மூன்று 'பாலா'க்கள் இருந்ததால், 'மொட்டை' என்ற பெயரே நிரந்தரமாகிப் போனது.

தனி அடையாளம் : 'முள்' போன்ற தலைமுடி

பொழுதுபோக்கு : நண்பர்கள் வீட்டிற்கு சென்று சாப்பிடுவது.

நீண்ட நாள் சாதனை : எல்லோரையும் நம்ப வைத்தது.

விரும்புவது : வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசுவது.

வெறுப்பது : அவற்றை நிறைவேற்றுவது.

பஞ்ச் : "நான் சொன்னதையும் செய்ய மாட்டேன், சொல்லாததையும் செய்ய மாட்டேன்"

அரசியல்வாதி ஆகக்கூடிய அனைத்துத் தகுதிகளும் உடையவன். பார்க்க சாதுவாக இருந்து கொண்டு, ஊமைக் குசும்புகள் நிறைய செய்பவன். "6 மணிக்கு அங்கே இருப்பேன்" என்று வாக்கு கொடுத்து விட்டால், நிச்சயமாக 7 மணி வரை அங்கு வரப்போவதில்லை என்று அர்த்தம்.
________________________________________________________

பெயர் : குமார்

தனி அடையாளம் : 'ஸ்டீரியோ' எஃபெக்ட்டில் உரக்க படிப்பது

பொழுதுபோக்கு : படிக்கிறேன் பேர்வழி என்று ஊரைக் கூட்டுவது.

விரும்புவது : வகுப்பில் முதல் ரேங்க்

விரும்பாதது : தினமும் வகுப்பிற்கு வருவது

நீண்ட நாள் சாதனை : பல முறை பெற்றோரை அழைத்து வருமாறு பள்ளியில் உத்தரவிட்ட போதும், கடைசி வரை அழைத்து வராமல் டபாய்த்தது.

பஞ்ச் : "வி வில் மீட்.... வில் மீட்....... மீட்........."
இந்த பஞ்ச் டயலாகிற்கும், இவனுக்கும் சம்மந்தம் இல்லை. இவன் விஜயகாந்தின் ரசிகன் என்பதால் ச்சும்மா இந்த பஞ்ச்....

நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்களுக்கே உரிய பொதுவான குணங்களான தவறாமல் வகுப்பிற்கு வருவது, ஊர் சுற்றாமல் வீட்டிலேயே இருப்பது, போன்ற எதுவும் இல்லாத, ஆனாலும் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவன். இவனும் ஷங்கரும் எல்.கே.ஜி யிலிருந்து ஒன்றாகப் படித்தவர்கள்.
_________________________________________________________

பெயர் : நட்ராஜ்

அழைக்கப்படுவது : நட்டு

பெயர்க்காரணம் : பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. நட்ராஜின் சுருக்கம் தான் 'நட்டு'

தனி அடையாளம் : எதையோ பரபரப்பாக துரத்துவதைப் போன்ற நடை.

பொழுதுபோக்கு : தமிழ் ஆசிரியரிடம் அடி வாங்குவது

விரும்புவது : கிருஷ்ணாவை ஓட்டுவது.

விரும்பாதது : கிருஷ்ணாவால் ஓட்டப்படுவது.

நீண்ட நாள் சாதனை : தொலையாமல் வீடு போய் சேர்ந்தது.

ஞாயிற்றுக்கிழமையை திங்கட்கிழமை என்று நினைத்துக் கொண்டு பள்ளிக்கு வருவான். திங்கட்கிழமையன்று விடுமுறை என்று நினைத்துக் கொண்டு வீட்டிலேயே இருந்து விடுவான். அப்படியே தப்பித் தவறி சரியாக பள்ளிக்கு வந்துவிட்டாலும், காலையில் சைக்கிளில் வந்து விட்டு, மாலை வீடு திரும்பும் போது மறதியில் ஸ்கூல் பஸ்ஸில் ஏறி விடுவான். இவனுக்கு பஞ்ச் டயலாக்கெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. கடவுளே இவனை மறந்து போய் படைத்து விட்டார்.
_________________________________________________________

பெயர் : பாபு

அழைக்கப்படுவது : டமக்கு டப்பான்

பெயர்க்காரணம் : அவன் நடைக்கு ஏற்ற பேக்கிரவுண்டு மியூசிக் என்பதால் இந்த பெயர்.

தனி அடையாளம் : வகுப்பில் நோட்ஸ் கலெக்ட் செய்வது, ஆசிரியருக்கு சாக் பீஸ் எடுத்துக் கொண்டு வருவது போன்ற பொறுப்புகளை அள்ளி சுமப்பது.

பொழுதுபோக்கு : ஆசிரியர்களிடம் வில்லங்கமான சந்தேகங்களைக் கேட்பது.

விரும்புவது : சாப்பிடுவது மற்றும் தூங்குவது.

விரும்பாதது : சாப்பிடும் போது பங்கு கேட்பது, தூங்கும் போது எழுப்புவது.

நீண்ட நாள் சாதனை : எட்டாம் வகுப்பில் வளர்ந்த மீசையை இன்று வரை சவரம் செய்யாமல் வைத்திருப்பது.

பஞ்ச்: "உண்க வயிறார உண்க உண்டபின்
உருளுக அதற்கு தக"

வகுப்பில், ஆசிரியர்கள் கூறும் வேலையை பொறுப்புடன் செய்வதால், இவன் ஆசிரியர்களின் செல்லம். என்னதான் உண்மையில் இவன் கேடி என்றாலும், ஆசிரியர்களுக்கு இவனைப்பற்றி இருக்கும் நல்ல அபிப்பிராயத்தால், மாணவர்களின் கோரிக்கைகளை மேலிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் வகுப்பின் எம்.எல்.ஏ இவன் தான்.
_________________________________________________________

பெயர் : கிருஷ்ணா

அழைக்கப்படுவது : சீனா தானா

பெயர்க்காரணம் : கண்ணாடியை கழற்றி விட்டு, கொஞ்சம் கண்ணை சுழற்றிப் பார்த்தால் 'சீனா'க்காரர் மாதிரி இருப்பான் என்பதால் இந்த பெயர்.

தனி அடையாளம் : மூக்குக்கண்ணாடி. பாக்கியராஜ் மாதிரி அடிக்கடி அதை தூக்கி விட்டுக் கொள்ளும் மேனரிசம்.

பொழுதுபோக்கு : 'நட்'டை வெறுப்பேற்றுவது.

விரும்புவது : வெளியில் 'இமேஜ்' மெயின்டைன் பண்ணுவது.

விரும்பாதது : கஷ்டப்பட்டு மெயின்டைன் பண்ணும் 'இமேஜ்', 'டேமேஜ்' ஆவது.

நீண்ட நாள் சாதனை : ஒரு நாளும் பள்ளிக்கு சரியான நேரத்தில் வந்ததில்லை.

பஞ்ச் : "நான் பாக்க மட்டும் தான் டீசன்ட்டு, வாயைத் திறந்தா, படு லோக்கலு"

இடியே விழுந்தாலும், சட்டை மடிப்போ அல்லது தலை முடியோ கலைந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்வான். அனைவரும் ரஜினி வெறியர்களாக இருக்க, இவன் மட்டும் கமல் ரசிகன். டீசென்சி, இமேஜ் மெயின்டைன் பண்ணுவதெல்லாம் வெளியில் தான். கூட்டத்தோடு சேர்ந்து விட்டால், கும்மாளம் தான்.
_________________________________________________________

பெயர் : ஷங்கர்

தனி அடையாளம் : நாக்கில் நர்த்தனம் ஆடும் நக்கல்.

பொழுதுபோக்கு : ஓட்டுவது (வண்டிகளை அல்ல)

விரும்புவது : கணக்கு பண்ணுவது (ஃபிகர்களை அல்ல)

விரும்பாதது : கணக்கு போடுவது

நீண்ட நாள் சாதனை : ‘நல்லா படிக்கிற பையன்’ என்று ஆசிரியர்களை நம்ப வைத்தது.

பஞ்ச் : அளவுக்கு அதிகமா scene போடுற பொண்ணுங்களையும், ஜொள்ளு விடுற பசங்களையும் நான் ஓட்டாம இருந்ததா சரித்திரமே இல்ல...

ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை ஆசிரியர்களின் செல்லமாகவும், பத்தாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரை ஆசிரியர்களின் வில்லனாகவும் இருந்தவன். இவன் ஆசிரியர்களைப் போல மிமிக்ரி செய்வது, மாணவர்களிடையே மிகவும் பிரபலம். வகுப்பில் அடிக்கடி ஏற்ப்படும் கூச்சல், குழப்பங்களுக்கு முக்கியக் காரணமாக இருப்பவன். இந்த குரூப்பின் ஆர்கனைசர். இவர்களுக்குள் பஞ்சாயத்து, நல்லது, கெட்டது அனைத்திற்கும் இவனே பொறுப்பு.

இவர்களுக்கெல்லாம் இருக்கும் பொதுவான விஷயம் - கிரிக்கெட். இவர்களின் கிரிக்கெட் அனுபவங்களை வைத்து சென்னை-28 போல ஒரு படத்தையே எடுக்கலாம். அடுத்தது - ஊர் சுற்றுவது. கும்பகோணத்தில் ஸ்பென்ஸர் பிளாசா போன்றோ, மெரீனா 'பீச்'சைப் போன்றோ "ஹேங்-அவுட்" இல்லை என்றாலும், இவர்கள் தாறு மாறாக ஊர் சுற்றித் திரிவார்கள்.
அடுத்த பதிவில், இவர்களெல்லாம் ஒன்றாய் சேர்ந்த கதை...

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 1

ஒரு வழியாக, தலைப்பு முடிவாகிவிட்டது. 'சந்திரமுகி'யை கலக்கியது 'வேட்டைய'ராஜா, எங்கள் பள்ளியை கலக்கியது 'சேட்டைய' ராஜாக்கள். இது எப்படி இருக்கு??? ச்சும்மா ஒரு பஞ்ச் டயலாக் முயற்சி செய்து பார்த்தேன். சொதப்பி விட்டது... ஹி ஹி

பி.கு. இக்கதையில் வரும் கேரக்டர்களின் நிஜப் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன. இத்தொடரின் மூலம் யாரையும் புண்படுத்துவது எங்கள் நோக்கம் அல்ல.

நல்லதை மட்டும் எடுத்துக்கங்க, கெட்டதை விட்டுடுங்க...

கிறிஸ்து ராஜா மேல்நிலைப் பள்ளி, கும்பகோணம் - இங்கு தான் நாங்கள் படித்தோம் என்று சொல்வதை விட,இது தான் நாங்கள் துள்ளித் திரிந்த இடம் என்று சொல்லலாம். எங்கள் ஊரிலேயே கண்டிப்பான பள்ளி என்று பெயர் பெற்றிருந்தது. கண்டிப்பான விதிமுறைகள் நிறைய உண்டு.

எங்கள் பள்ளியை 'ஜெயில்' என்று சக மாணவர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். எங்களைப் பொறுத்தவரையும் அப்படித்தான். ஆனால், அது விதிமுறைகளை மதித்தவர்களுக்கு. எங்களுக்கு அல்ல.

சாலையின் இரு புறமும் அமைந்திருக்கும் கட்டிடங்களில் ஒன்றாம் வகுப்பு முதல், பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரை இருக்கும் வகுப்புகளும், அதே சாலையில் கொஞ்சம் தள்ளியிருக்கும் மற்றுமொரு சிறிய கட்டிடத்தில் எல்.கே.ஜி, யு.கே.ஜி போன்ற வகுப்புகளும் நடைபெறும்.

எங்கள் பள்ளியில் வினோதமான விஷயங்கள் நிறைய உண்டு. கோ-எஜுகேஷன் என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் மாணவர்களையும் மாணவிகளையும் தனித்தனி வகுப்புகளில் அமர்த்துவார்கள். இவ்வளவு ஏன்? காலை பிரேயர் கூட தனித்தனியாகத் தான் நடக்கும். எங்கள் ஊர் பள்ளிகளிலேயே எங்கள் பள்ளியில் தான் “ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ்” உண்டு என்று மார்தட்டுவார்கள். ஆனால், அந்த இங்கிலீஷைக் கேட்டால், காதில் இரத்தமே வந்து விடும். இதில் கொடுமை என்னவென்றால், அங்கு இருந்த ஆசிரியர்களில் முக்கால் வாசி பேருக்கு ஆங்கிலம் பேசவே வராது. உதாரணத்துக்கு, "நாளைக்கு வருவியா?" என்று கேட்பதற்கு, "டுமாரோ யூ கம்மிங்கா?" என்று கேட்டு நம்மை வாயடைக்க வைத்துவிடுவார்கள். சிலசமயங்களில் ஆயா கூட, அந்த ஓட்டை ஆங்கிலத்தில் பேசி "ஆப்பு" அடிப்பார். முட்டிக்கொள்வதற்கு அருகில் ஏதேனும் சுவர் இருக்கிறதா என்று பார்க்கத் தோன்றும்.

இந்த ஓட்டை ஆங்கிலத்தை வைத்துக் கொண்டு இல்லாத படம் காட்டுவார்கள். பள்ளிக்குள், தமிழ் வகுப்பைத் தவிர மாற்ற வகுப்புகளிலும், பள்ளி வளாகத்திலும் தமிழில் பேசக்கூடாது. மீறி யாராவது பேசினால், உடனடி தண்டனை. அந்தக் கொடுமையான ஆங்கிலத்தைக் கேட்பதற்கு அந்த தண்டனையே மேலாகயிருக்கும். அதிகமாக மீறப்படும் விதிமுறையும் இதுவாகத்தான் இருக்கும். ஆசிரியர்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இந்தக் கடுமையான(?) விதிமுறையினால், நாங்கள் அனைவரும் எப்போதுமே 'பீட்டர்' விட்டுக்கொண்டு திரிவோம் என்று நீங்கள் நினைத்தால், அது தவறு.

காலை 9.15 க்கு பிரேயர் தொடங்கும். அனைவரும் கட்டாயமாகக் கலந்து கொள்ள வேண்டும். அரை மணி நேரம் நடக்கும் பிரேயரில், முதல் கால் மணி நேரம் இயேசு கிறிஸ்துவின் பாடல்கள்(மட்டுமே) பாடப்படும். அடுத்த கால் மணி நேரம், பைபிள் வாசிக்க வேண்டும். லேட்டாக வருபவர்களுக்குத் தனியாக பிரேயர் நடக்கும். அதைத் தனியாக நடத்துபவர் தான் எங்கள் பள்ளியின் 'அஞ்சா நெஞ்சன்', 'பீட்டர்' நாயகன், திரு. ஒழுக்க வாத்தியார் அவர்கள். அதாவது 'டிசிப்ளின் சார்'. இப்படி செல்லமாக(?) இவர் அழைக்கப் பட்டாலும், இவரது உண்மையான பெயர் பல பேருக்குத் தெரியாது. எனக்கும் தான். இவரைப் பற்றி, பின்னால் பார்க்கலாம்.

யாரும் ‘இல்லை’ என்று சொல்லிவிடக் கூடாது என்பதற்க்காக, "லைப்ரரி" க்கென்று ஒரு சிறிய அறையை ஒதுக்கியிருப்பர்கள். வாங்கிய புத்தகத்தை ஒரு வாரத்தில் திருப்பிக் கொடுத்து விட வேண்டும். இல்லையென்றால், ஆயா மூலம் வகுப்பிற்கு தூது விடப்படும். சொற்ப நூல்களுடன் இயங்கிய அந்த "so called" லைப்ரரியை என்னைப் போன்ற முன்னாள் மாணவர்கள் மறந்தே போயிருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கு இல்லை.

எங்கள் பள்ளியின் விளையாட்டு மைதானம், ஒரு தீவு போல காட்சி அளிக்கும். சுற்றிலும் கீற்றுக் கொட்டகையில் வகுப்புகள். நடுவில் மைதானம். அங்கு விளையாடப்படும் அதிகபட்ச விளையாட்டுக்கள் - பாட்மின்டன் மற்றும் கிரிக்கெட். எப்போதாவது நடக்கும் 'ஸ்போர்ட்ஸ் டே' அன்று ஓட்டப் பந்தயம், குண்டு எறிதல், நீளம் தாண்டுதல் போன்றவை போக, பாட்மின்டன் மட்டும் நடக்கும். கிரிக்கெட் போட்டிகள் பள்ளியில் நடந்ததே இல்லை. ஆனால், நாங்கள் திருட்டுத்தனமாக அங்கு கிரிக்கெட் விளையாடுவோம்.

இந்த தொடர் முழுக்க, பள்ளியின் பல கேரக்டர்கள் உலா வருவார்கள். அவர்களில் முக்கியமானவர்களைப் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே...

முதலில் - மேடம். எங்கள் பள்ளியின் முதல்வர். எப்போதுமே கையில் சாவிக் கொத்தை மாட்டிக் கொண்டு வலம் வருவார். தேவைப்பட்டால் மட்டும் செங்கோலைக்(பிரம்பு) கையில் எடுப்பார். இவரைப் பார்த்தால், மாணவர்கள் மட்டும் அல்ல, ஆசிரியர்களும் 'மம்மி'யைப் பார்த்த எம்.எல்.ஏ வைப் போல பம்முவார்கள்.

மாஸ்டர் - 'ஜான்' பிள்ளையானாலும் 'ஆண்' பிள்ளை என்னும் பழமொழிக்கு இவரை விட ஒரு சிறந்த உதாரணம் இருக்க முடியாது. உயரம் கம்மியாக இருந்தாலும், மனதால் உயர்ந்தவர். மின்னலடிக்கும் வெள்ளை நிற சட்டையையும், லூசாகத் தைத்த பேன்ட்டையும் போட்டுக்கொண்டு கையில் செங்கோலுடன் வலம் வருவார். கிட்டத்தட்ட "டி.ஆர்" மாதிரி தாடி வைத்திருப்பார். அதை அடிக்கடி, தடவி விட்டுக்கொண்டிருப்பது இவருடைய மேனரிசம். தாடி வைப்பதே அதற்காகத் தானே. நான் பள்ளியில் படித்த பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளில், இவர் எத்தனை முறை சிரித்திருப்பார் என்பதை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

இவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவர் - லீலா மிஸ்.
எலிமெண்டரி ஸ்கூலின் முதல்வர். ஆங்கில ஆசிரியரும் கூட. மாணவர்களிடம் ரொம்பவும் கண்டிப்பாக இல்லாமல் அதே சமயம் ரொம்பவும் ஃபிரீயாகவும் விடாமல் 'balanced' ஆக இருக்கும் கேரக்டர்.

லாஸ்ட், பட் நாட் தி லீஸ்ட் - எங்கள் பள்ளியின் 'டிசிப்ளின்' மாஸ்டர் - இவர், மிலிட்டரி ஹோட்டலில் மாஸ்டராக, ச்சீ... மன்னிக்கவும்...மிலிட்டரியில் ஆபீசராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். எப்போதுமே மிடுக்கான உடையில் காணப்படுவார். கையில் செங்கோல் இல்லாமல் இவரைப் பார்க்கவே முடியாது. இவரது முக்கியமான வேலை, எங்களுக்கு ஒழுக்கத்தை கற்றுக் கொடுப்பது. பொழுதுபோக்கு - வகுப்புகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, ரவுண்ட்ஸ் வந்து, ஆசிரியருக்கு டிமிக்கி குடுத்து விட்டு வகுப்பறையில் சேட்டை செய்யும் மாணவர்களை அமுக்குவது. இவர் உடம்பில் எங்கு அடிப்பார் என்று எவராலும் கூற முடியாது. பிரம்பை சாட்டையாகக் கருதி, கண் மண் தெரியாமல் அடிப்பார்....

இவர்கள் தான் பள்ளியின் பெரிய தலைகள். பள்ளியைப்பற்றிய மற்ற தகவல்கள் எல்லாம், இடைச்செருகல்களாக அவ்வப்போது வரும். 'சேட்டைய' ராஜாக்களின் அறிமுகம் அடுத்த பதிவில்....

-தலைப்பு இன்னும் முடிவாகல-

வணக்கம்...!

என் ஸ்கூல் லைஃப், காலேஜ் லைஃப் - இதுல எது பெஸ்ட்னு கேட்டா, சந்தேகமே இல்லாம ஸ்கூல் லைஃப்-னு தான் சொல்லுவேன். ஸ்கூல்ல தான் முதன் முதலா எல்லாருக்கும் பெஸ்ட் ஃபிரெண்ட்ஸ் கிடைப்பாங்க... எனக்கும் அப்படி தான்.... ஸ்கூலுக்கும் காலேஜுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் - நண்பர்களுக்குள்ள இருக்குற ஈகோ, பாலிடிக்ஸ், கேங்-வார், இதெல்லாம் தான். எனக்கு ஸ்கூல்ல சூப்பர் ஃபிரெண்ட்ஸ் கிடைச்சாங்க.

10வது படிக்கும் போது ஆரம்பிச்ச நட்பு, நாட்கள் போக போக, காலம் எங்களை இன்னும் நெருங்கிய நண்பர்களா ஆக்கியது. காலேஜ்ல எங்களுக்கு எத்தனையோ நண்பர்கள் கிடைச்சாலும், இந்த நாள் வரைக்கும் நாங்க எல்லாரும், அதே மாதிரி நெருங்கிய நண்பர்களா தான் இருக்கோம்.

நாங்க ஆறு பேர். எங்களுக்கு பயமே கிடையாது. எப்பவுமே ஒண்ணா தான் சுத்துவோம். எங்க ஸ்கூல்ல கேங் வார், கோல்ட் வார், செருப்பு வார், இப்படி எந்த வாரும் இருந்ததில்ல... ஏன்னா, ஒட்டு மொத்த ஸ்கூலுக்கும் தலைவலி குடுத்துகிட்டு இருந்தது, எங்க கேங் மட்டும் தான். என் ஸ்கூல் டேஸ்ல நடந்த சம்பவங்களை எல்லாம் தொகுத்து எழுதலாம்னு இருக்கேன். இப்படி ஒரு ஐடியா வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் அல்லது இன்ஸ்பிரேஷன் - மறைந்த எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள். அவருடைய "ஸ்ரீரங்கத்து கதைகள்" படிச்சிட்டு பிரமிச்சிருக்கேன்.

பி.கு : இன்ஸ்பிரேஷன் சுஜாதான்னு போட்டதால நல்லா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல.

இந்த ஐடியாவ என் கேங் மெம்பர்ஸ் கிட்ட சொன்னப்போ, அவங்க குடுத்த வெவ்வேற ரியாக்ஷன்ஸ் ...
"அடப்பாவி....எல்லா உண்மையையும் சொல்லிடாத டா" ,
"சூப்பர்.... அமோக வரவேற்பு கிடைக்கும்...",
“சூப்பர் டா... கண்டிப்பா எழுது, ஆனா நான் தான் ஹீரோ...”
"டேய்...மானம் போய்டும்",

இப்படி ஆளாளுக்கு ஒவ்வொண்ணு சொன்னாங்க. கடைசில எல்லாருமே போட்டி போட்டுக்கிட்டு, "இது ஞாபகம் இருக்கா?", "இதை பத்தி எழுது, அதை பத்தி எழுது"னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.... எல்லாருடைய "இன்புட்ஸ்" ஐயும் வாங்கி, எழுதலாம் னு இருக்கேன். "ஏதோ பண்ணு, அவுட்புட் நல்லா வந்தா சரி" னு அவங்களும் ஒத்துக்கிட்டாங்க...

எழுதுறதுன்னு முடிவு பண்ணியாச்சு... ஒரு தலைப்பு வேணுமே?? அந்த விவாதம் தான் இப்போ நடந்துக்கிட்டு இருக்கு... ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொண்ணு சொல்லறான்... கூடிய சீக்கிரமே கலந்து பேசி, ஒரு நல்ல பேரு வெச்சிருவோம். அது "கும்பகோணம் கும்மாங்கோ" ன்னும் இருக்கலாம், இல்லேனா "வெங்காயம்" ன்னும் இருக்கலாம். அவ்வளவு பெரிய கம்பெனிக்கே "ஆப்பிள்" னு பேர் வைக்கும் போது, இதுக்கு "வெங்காயம்" னு வைக்கக்கூடாதா என்ன? இதுக்கு வரிவிலக்கு பிரச்சனை எல்லாம் இல்ல... எப்படி வேணும்னாலும் வைக்கலாம்...

இதுல வரப்போற முக்கியமான கேரக்டர்களுடைய அறிமுகம், எங்க ஸ்கூல் பற்றிய விவரம், இதெல்லாம் அடுத்த பதிவில்....

Welcome to the IPL extravaganza !

Photos Courtesy : Dinamalar

IPL - The most hyped, expected,speculated and controversial cricket league in the world has taken off swiftly, after a glitzy opening ceremony. However, in a week's time it has become the most happening thing in this part of the world. The opening ceremony deserves a special mention as it was so lucrative and the organizers of the world cup will have to put special efforts to bring out something close to this one. Thanks to Dr.Vijay Mallya for all the efforts. For those who questioned the success of the tournament and the amount of money involved, the first round of matches has given an astounding reply.

Twenty20 - cricket's youngest child has become the most popular format in India and no wonder, the IPL has chosen to cash in on it. It was indeed exciting to watch Ricky Ponting and Ishant Sharma celebrating their success of dismissing Rahul Dravid. The biggest edge of this league is the signing of the big names in world cricket - Ricky Ponting, Adam Gilchrist, Andrew Symonds, Brett Lee, Shane Warne, Glenn McGrath, Matthew Hayden, Mark Boucher, Jacques Kallis, Sanath Jayasuriya and so on. Having bagged so many international players, one can expect the star power to workout magic interms of pulling the crowd to the staduim. Besides big time money making for the players as well as the organizers, the fact that only four international players can take field at a time, has opened up gates for accomodating young Indian players in the side. This is a great opportunity for them to rub shoulders with the veterans and to feel the pressure of playing big games.

It has been raining sixes and boundaries ever since the tournament commenced and it has been an action packed week so far. One good thing about this shortest version of the game, is its glorious uncertainity. That makes it interesting too. Unkike its rival league - the ICL, where the foreign players' perfomance over-shadowed local talents, we would like to see some match winning perfomances here from our local guys like Virat Kohli, S Badrinath, Shikar Dhawan, R Ashwin and others. Besides the U-22 players of India, the IPL has interestingly roped in a few uncapped international prospects like Luke Ronchi, the explosive wicket keeper batsman, David Hussey - Mike Hussey's sibling and a few other players from the Australian domestic circuit.

"There is no friendship on the field" - As Yuvraj Singh quotes, its gonna be a different experience for us to watch these games with the unusual scenario of the rivals playing together and unusual new rivalry building up. Who would not love to watch McGrath bowling to Ponting and Sachin Tendulkar taking on Anil Kumble? People would be keen to see how great players like Sachin tendulkar and Sanath Jayasuriya playing for the same side, operate in tandem. But, it would be interesting to see how the passion picks up among the crowd. This is new to the Indian crowd as they are only used to the nation vs nation contests. Just as football's English Premier League, we hope that the IPL should also become a massive hit and also be a giant leap towards the globalization of this wonderful game.

Being an Indian in America

Two months passed by ever since I landed in the US. As every other alien landing in this country, I am now undergoing the transition cycle. After completing the immigration at the JFK airport, I had to go to some other terminal to catch my flight to San Francisco. It was hard to believe when someone told me that I need to catch a train to get to the other terminal. The first fascination would occur when you come out of the airport and see the roads. From then on, it happens every now and then whenever you see something new.

A transition happens in course of time which prepares you to accommodate yourself with the American lifestyle.

The first and foremost thing would be the multiplication math. With our parsimonious mindset, shopping becomes a terrible thing. Whenever you intend to buy something, you multiply it with forty, compare it with Indian money and ultimately end up buying nothing.

The way you dress up is more important in this country. When you wear tight shirts (which are famously called as short shirts back in India) t.shirts or tight pants, you will be labelled as a 'gay'. Also, guys got to be wary about choosing colors. Any pink shade or girlish color should strictly be avoided. Guys generally wear very loose dresses here. Gals dress up the other way round, obviously :D You can see the "dangerously low-waist" jeans which people wear below their waist. It would be a thriller to watch them walking as you never know when is it gonna come down!

One can never really say when the words like “dude”, “buddy”, etc surreptitiously enters your vocabulary and you start using them quite often. You get to see a variety of people here - almost people from all parts of the world can be spotted. Mexicans, Chinese and Desis(Indians living away from home) are most common, while in Desis there is another category. They are called as the ABCD - American Born Confused Desis. Well, they are really confused as to which way to lead their lives - Indian or American. When you start calling a fellow Indian as “Desi”, then you are almost done with the first phase of transition.

You always try to be disciplined, at least pretend rather. Self-discipline is kind of enforced here, so you have no choice but to be like that. For instance, when you open a door and enter somewhere, you cannot bang the door on the face of the person following you. You got to wait for him and hold the door until he gets inside.

Then comes the choice of food. Unlike people’s imaginations, it is not a next to impossible task to survive as a vegetarian in here. There are always choices to make and it purely depends on the individual. Even in remote places where the Indian population is low, you can definitely locate a Indian grocery store somewhere around. If you are very keen to stick to the “vegetarianism”, it is very much possible. If you decide to cut loose, chicken burgers and hamburgers are always inviting.

Drinking is a social habit here and a party without drinks is never called a party. My jaws dropped and eyeballs popped out when I first saw Desi gals(am already done with the transition… he he) drinking in a party. But then, this is America. Again, this also is not a “must-cultivate” kind of culture once you step into the US. By now, so many people have challenged me that I could not remain a teetotaller anymore. I have gleefully accepted the challenge and living up to it.

USA is a land of choices – You can live the way you want. When you catch up a new habit here, you are totally responsible for it and definitely cannot put the blame to the society or people or the culture. People talking about the imposing situations which made them to drink or smoke are timorous of accepting their fault. One cannot cite a typical situation as a reason which made him drink. Situations can never be so compelling, coz they are created by us, after all!

அமெரிக்கா டைரி - கிச்சன் கில்லாடி

இரவில் நீண்ட நேரம் கண் முழிப்பது எனக்கு ஒரு வியாதியகவே ஆகிவிட்டது. அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்து 1 மணிக்கு முன் படுத்துத் தூங்கியதாக நினைவில் இல்லை. இந்தியாவில், இரவு 2 மணிக்கு இன்டர்நெட்டில் உலவும் போது, என் நண்பர்கள் "இப்போவே US டைமிங்க்கு பழகிக்கிறியா?" என்று கிண்டலடிப்பார்கள்.. இப்போது அமெரிக்கா வந்து கூட, அந்த பழக்கம் மாறவில்லை. லேப்டாப் இல்லாமல் அமெரிக்காவில் ஒரு வாழ்க்கையை கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. அமெரிக்க வாழ் இந்தியர்களுக்கென்றே சில வலைத்தளங்கள் கிரிக்கெட் மேட்ச் முதற்கொண்டு, சன் டிவி, ராஜ் டிவி என்று அனைத்தையும் ஒளிபரப்புகின்றன. இந்தியா பங்கேற்கும் போட்டி என்றில்லை... இங்கிலாந்து கவுன்டி கிரிக்கெட் முதல் நம்மூர் தெரு கிரிக்கெட் வரை, எந்த மேட்சை ஒளிபரப்பினாலும் ஆர்வத்துடன் பார்க்கும் ஜாதி நான். இரவு 2 மணி(குறைந்தபட்சம்) வரை இன்டர்நெட்டில் படம் அல்லது கிரிக்கெட் பார்ப்பது வாடிக்கையாகி விட்டது. என்னுடைய டிவி, கம்ப்யூட்டர், மியூசிக் சிஸ்டம், ஹோம்-தியேட்டர், எல்லாமே என் லேப்டாப் தான்...

காலை 9 மணிக்கு திருப்பள்ளி எழுச்சி. வீட்டிலிருந்து ஆபீஸ் ஒன்றரை மைல் தூரம் தான் என்பதால், 9.45 க்கு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினால் போதும். 10 மணிக்குள் ஆபீஸ் சென்றடைந்து விடலாம். காலையில் - (ஒருவேளை சாப்பிட்டால்) , 1 பவுல் கார்ன் ஃபிளேக்சுடன் பால். மதிய உணவிற்கு மேகி நூடுல்ஸ் அல்லது நேரம் இருந்தால் காலையிலேயே சப்பாத்தி போட்டு எடுத்து டிபன் பாக்ஸில் வைத்துக்கொள்வேன். மேகி நூடுல்ஸ் என்றால், ஆபீசிலேயே மைக்ரோவேவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆபிஸில் செய்யும் முதல் வேலை http://www.cricinfo.com/ - வலைத்தளத்தில் இருக்கும் செய்திகளையும் கட்டுரைகளையும் ஒரு வார்த்தை கூட விடாமல் படிப்பது. இந்தியாவில் இருந்தவரை தினமும் பேப்பர் படிக்கும் பழக்கம் இருந்ததில்லை. இங்கு வந்தவுடன் நம் நாட்டு நடப்பை தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் அதிகமாகியது. என்னதான் CNN IBN நியூஸ் சேனல் பார்த்தாலும், தமிழ் பேப்பர் படித்த திருப்தி எதிலும் கிடைப்பதில்லை. அதனால், தினமலர் நாளிதழை ஆன்லைனில் ஒரு அலசு அலசுவேன். இவை எல்லாம் முடிந்த பிறகு தான் என் நாளே தொடங்கும்....

ஆபீஸ் முடிந்து இரவு 7 மணி வாக்கில் வீடு திரும்புவேன். இரவு தான் என்னுடைய சமையல் திறமையைக்(?) காட்ட முடியும். "பச்சை மிளகாய் cutter"ஆக என் சமையல் career-ஐத் தொடங்கிய நான், படிப்படியாக முன்னேறி தக்காளி, வெங்காயம் ஆகியவற்றை நறுக்க கற்றுக்கொண்டதுடன் தனியாக ஆம்லெட் மட்டுமே போட கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். முழு சமையலையும் நான் செய்ததே இல்லை. நேற்று முழுக்க முழுக்க நானே சமைக்க வேண்டும் என்ற முடிவில் முருங்கக்காய் சாம்பாரும், பாவக்காய் வறுவலும் செய்ய முடிவு செய்தேன். அதன்படி, நறுக்கிய பாவக்காய், முருங்கக்காய் ஆகியவற்றை வாங்கி வந்து, தெம்புடன் சமைக்க ஆரம்பித்தேன். முதல் படியாக, கொஞ்சம் பருப்பை எடுத்து குக்கரில் போட்டு, அதில் தண்ணீரை ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்தேன். குக்கரின் விசிலுக்கு அருகிலிருக்கும் ஓட்டையின் வழியாக ரயில் வண்டி போல புகை வந்துகொண்டே இருந்தது. இதற்கு முன்னால் அந்த இடத்தில் ஓட்டை இருந்ததா என்று கூட சரியாக தெரியவில்லை. நெடு நேரம் ஆகியும் விசில் சத்தம் வரவே இல்லை. என்னுடன் தங்கியிருக்கும் குஜராத்தி பையனும் ஏதோ சமைத்துக்கொண்டிருந்தான். குக்கர் இப்படி புகைவதைப் பார்த்து, என்னிடம் "Anything wrong?" என்று கேட்டான். ஏதோ வித்தியாசமாக இருக்குமோ என்று எனக்கு தோன்றினாலும், "No, that's perfectly fine" என்று கூறி விட்டு, பாவக்காய் வறுவல் செய்வதற்கு ஆயத்தமானேன். நீண்ட நேரம் ஆகியும் விசில் சத்தம் வரவில்லை என்று நான் சொன்னதும், அடுப்பை ஆப் செய்து விட்டு, குக்கரை திற என்று போனில் என் பிரெண்ட் சொன்னாள். திகிலுடன் குக்கரை திறந்து பார்த்த போது, கருகிய வாடை அடித்தது! தண்ணீர் குறைவாக இருந்ததால், அது அடிபிடித்து, கருகிவிட்டிருந்தது! குக்கரின் சேஃப்டி வால்வை வேறு காவு கொண்டுவிட்டது. சேஃப்டி வால்வு உடைந்து தான் அங்கே ஓட்டை விழுந்திருக்கிறது என்று அவள் சொல்லிதான் தெரிந்தது! சத்தியமாக குக்கரை திறக்கும் வரை எனக்கு எந்த வாடையும் வரவே இல்லை! இருந்தாலும், மனம் தளராமல், குக்கரைக் கழுவிவிட்டு, மீண்டும் கொஞ்சம் பருப்பு, நிறைய்ய்ய்ய்ய தண்ணீர் வைத்து வேக விட்டேன். சேஃப்டி வால்வு உடைந்ததால் குக்கரை மூடி வைத்து பலனில்லை என்று அவள் சொன்னதன் பேரில், திறந்தே வைத்தேன்...

நிற்க. எனக்கு சமைக்கவே தெரியாது. என்னுடைய ஃபிரெண்ட் நித்யா, போனில் பாவக்காய் ஃபிரை எப்படி செய்வது என்று சொல்ல சொல்ல, அப்படியே செய்தேன். நடுவில், "கொஞ்சம் உப்பு போடு" என்று அவள் சொல்லும்போது, "கொஞ்சம்னா? எவ்வளோ?" என்று கேட்டேன். "உப்பு அளவெல்லாம் இங்கேயிருந்து சொல்ல முடியாது, நீயே ஒரு அளவா போடு" என்றாள். மீண்டும் ஒரு முறை, உப்புக்கு அளவு கேட்ட போது, "டேய், இனிமே உப்புக்கு அளவு கேட்டேன்னா கொன்னுடுவேன்" என்று மிரட்டினாள். நானும் ஏதோ குத்துமதிப்பாக உப்பு போட்டேன். கடைசியில், பாவக்காய் ஓவராக பிரை ஆகி, கருகி விட்டிருந்தது... அது சாப்பிடும் போது தான் தெரிந்தது! :(

பாவக்காய் சொதப்பினாலும், சாம்பார் மட்டும் ஏதோ ஜஸ்ட் பாஸ் ஆனது! ஆனால், இந்த குக்கிங் ப்ராசெஸ் முழுவதும்(கிட்டத்தட்ட 2 மணிநேரம்) என்னை பொறுமையாக வழி நடத்திய என் ஃபிரெண்ட் நித்யாவிற்கு நன்றி!

"தோல்வி தான் வெற்றியின் முதல் படி" - அடுத்த முறை நான் சமைக்கும் போது பட்டையை கிளப்புவேன் என்று நம்பிக்கை இருக்கிறது....

வார கடைசியில் கிரிக்கெட், அல்லது எங்கேயாவது ஊர் சுத்துவது என்று நாட்கள் கழிகிறது. மேலும் பல சுவாரஸ்யமான செய்திகளுடன், அடுத்த "அமெரிக்கா டைரி" யில் சந்திப்போம்.

A legend departs

Photo courtesy : cricinfo

It was a fascinating week. It was full of mixed emotions as far as a true cricket fan is concerned. India managed to thrust the thorns deep into Australia's skin after the eventful test series. Two straight demoralising defeats pushed Australia to a 'never-before' panic situation. Amidst all the drama, it was a quiet farewell for the legendary cricketer of all times - Adam Gilchrist.

Not certainly the fairy tale ending to a fabulous career, but it had to happen. Gilli would have liked a different ending to his career, but he should be a happy man at the end of the day. His contributions to Cricket Australia and world cricket is more valuable. Batting at no.7 in test matches, Gilli has produced some scintillating knocks which revolutionised the batting style in test cricket. According to me, Hayden wouldn't have been so successful without him.

His records speaks for himself - I need not put anything new. So many things are written about him at this juncture, this article is nothing special. But, being a die-hard cricket fan and since Gilli is one of my all-time favourites, I felt that it is necessary to record something from my part as curtains fall on a great cricketer's career.

I remember watching Gilli's debut ODI match way back in 1996 against South Africa which Australia lost. Ironically, Australia lost the final ODI which he took part. I am fortuante enough to watch both these matches. Like Shane Warne's and Steve Waugh's, Gilli's retirement is also on a high except for the fact that his team is not on a good run. One can hardly spot a lean patch in his career in both forms of the game, which is a rare happening for a wicket-keeper batsman. He was brilliant with the bat and amazing behind the stumps. Even though he has not had the best of relationships with the ace spinner Warne, it has never been a problem on the field. Unlike Steve Waugh, Gilli always walks out immediately without even waiting for the umpire's decision if he knows that he is out. This makes him a genuine cricketer more than his technical brilliance.

Bye Bye Gilli ! We miss you...


Signing off,
Gowri Shankar

My First…

Its always going to be fun when you recollect your thoughts about your first ever things in life. On a sleepless night, when I attempted to do so, I was pleasantly surprised…. I could remember sooooo many!! It made me happy and took me back to the past ;)

Here we go....

First ever theatre experience – HE-MAN (English) - 1st standard

First School - Nalini School (That school is no more now)

First ever tamil movie in theatre – Varusham 16 (When I was in 1st standard)

First ever stage experience - Appeared on stage for Pledge (U.K.G)

First uniform - White shirt and a dark brown half-trouser

First class teacher - Ms. Vimala (My English teacher, 1st standard)

First stage competition – Fancy dress – Dressed up like a doctor (2nd standard)

First stageplay – Played the role of a district collector (3rd standard)

First time ever to get a prize – A certificate in Drawing Competition (Consolation prize - 3rd Standard)

First competition ever won – English Essay competition (4th standard)

First book ever read - The Secret Seven (Never completed it though ;) )

First ever Flight travel – Madurai to Chennai (When I was in 8th standard, went all alone :D)

First ever watch – Titan (Got it when I was in my 4th standard, which I lost in a few days!)

First pet – Guppy fish (Had it in a Horlicks bottle)

First cycle – BSA Champ

First ever letter – To my aunty (I guess in 1st standard) – The letter is still with me :)

First ever out-of-state trip – Guruvayoor, Kerala

First cartoon ever watched – HE-MAN

First ever comic hero - HE-MAN

First actress who attracted me – Manisha Koirala (Bombay)

First actor who attracted me – Kamal Hassan (Don't raise your eye-brows! I was a Kamal fan till 1st standard. Then, I became a Rajini Fanatic!!)

First close friend – Pradeep Kumar

First sport – WWF (WWE now)

First favourite sportsperson – Hulk Hogan (WWE)

First favourite cricketer – Vinod Kambli (I used to wear ear-ring like him and deliberately bat left-handed)

First school trip – A trip to Thanjavur medical college for the exhibition(10th standard)

First ever theme park experience - VGP Golden Beach, Chennai (5th standard)

First ever star hotel experience - Hotel Trident, Chennai (5th standard)

First ever two-wheeler – Sunny (9th standard)

First ever Jeans – Oxemberg

First perfume – BRUT

First pocket video game - Brick game

First computer – PCL 248 MB with DOS

First software ever used – Poet (A DOS s/w, which is still with me)

First ever computer game – Prince of Persia I

First ever CD bought - Audio CD of 'Uyire' -300 rupees - 1998

First ever online shopping - Bought a T.shirt in rediff.com for 199 bucks (College 1st year)

First ever e-mail id – Yahoo! (10th standard -Not using it right now)

First ever cricket tournament played– Star Air Travels’ Cricket Competition (Played under lights- Town Higher Secondary School,Kumbakonam – 1997)

First car-driving experience – Maruti Omni (9th standard)

First gadget used – Talking watch (Very famous that time! – 7th standard)

First communication device used – Pager (10th standard)

First cellphone – Nokia 3210 (12th standard)


First cellphone operator – BPL (That was a prepaid card)

First ever fancy number – Airtel - 9894012348

First salary - Rs.3000(I was a student then)

First ever ‘cut’ experience in college – I cut the afternoon classes and came to thanjavur to meet up my school friends

First ever inter-school competition – Inter school science exhibition at Sri Matha Matriculation school (11th standard)

First ever cricket match that I watched in the stadium – India vs Pakistan, Independence Cup, M.A.Chidambaram Staduim, Chennai – 1997

First banking account - ICICI Bank, Kumbakonam (College 1st year)

First cooking experience - Omelette (Just a month ago...hehe)

First crush – Kandippa sollanuma??

First love – Ofcourse, Mom and Dad (hehe)

Why don't you try listing out yours??

Cheers,
Gowri Shankar

அமெரிக்கா டைரி - கான்கார்டு கோவில்

கோவிலின் நுழைவுவாயில் மற்றும் வெளித்தோற்றம்.

மேலும் படங்களுக்கு இங்கே க்ளிக் செய்யவும்

அமெரிக்கா இப்படித்தான் - என்று கற்பனையில் கூடு கட்டி வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எனக்கு, இது வித்தியாசமான அனுபவம். வந்து இறங்கியவுடன் நான் எதிர்பார்த்தபடி, அகலமான சாலைகள், வித விதமான கார்கள், டிராபிக் சிஸ்டம், மக்களின் சுய ஒழுக்கம், இவை அனைத்தும் பிரமிப்பை உண்டாக்கின. கலிபோர்னியா என்பது குட்டி இந்தியா என்று எதை வைத்து சொல்கிறார்கள் என்று ஆரம்பத்தில் புரியவில்லை. "லிவர்மூர்" என்கிற இடத்தில் சிவா- விஷ்ணு கோவில் ( http://livermoretemple.org/ ) ஒன்று இருக்கிறது. அமெரிக்காவில் இந்து கோவில்கள் நிறைய இருந்தாலும், கோவிலுக்கு சென்று வந்த உணர்வைத் தருவது சில கோவில்கள் தான். அவற்றில் ஒன்று இந்த கோயில் என்று நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். அந்த வரிசையில் இன்னொன்று "கான்கார்டு" முருகன் கோவில். கலிஃபோர்னியாவில், கான்கார்ட் என்கிற இடத்தில் இருக்கும் முருகன் கோவிலுக்கு ( http://www.shivamurugantemple.org/ ) செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கே, தைப்பூசம் விழா கொண்டாடப்படுவதாக நண்பர் கூறியிருந்தார். பெரிதாக என்ன இருக்கப் போகிறது என்று நினைத்த எனக்கு அவர் விபரங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போன போது ஆச்சரியமாக இருந்தது....
கான்கார்டு கோவில் பார்ப்பதற்கு கோவில் மாதிரியே இல்லை! விசாரித்தபோது, அது முன்பு சர்சாக இருந்தது என்றும், அந்த சர்ச்சில் பணிபுரிந்த பாதிரியார் இந்துவாக மதம் மாறியவர் என்றும் தெரியவந்தது. பின்பு, அவரிடமிருந்து ஒருவர் அந்த இடத்தை வாங்கி, கோவிலாக மாற்றியிருக்கிறார். இந்த தகவல் என்னை ஆச்சரியப்படுதியதோடு, கோவிலுக்குள் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தையும் தூண்டியது.

உள்ளே...

நுழைந்தவுடன் கண்ணில் தென்பட்டது அந்த பிரம்மாண்டமான மணி. நம் கோவில்களில் காணப்படும் அதே மணி. முருகப்பெருமானுக்கு திருக்கல்யண வைபவம் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஹோம குண்டம் வளர்த்து, அதில் சந்தனக்கட்டைகளை போட்டவாறு மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருந்தார் அந்த குருக்கள். நம் கோவில்களுக்கே உரிய மணம் வீசத்தொடங்கியது... மக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தனர். பழங்கள், புஷ்பங்கள், பூர்ணாஹதி பட்டு முதலிய அனைத்தும் காணப்பட்டன. இவற்றிற்கு மத்தியில், குருக்கள் கை துடைத்துக்கொள்வதற்காக வைத்திருந்த டிஷ்யூ பேப்பர் ரோல் மட்டும், நாம் அமெரிக்காவில் தான் இருக்கிறோம் என்பதை நினைவூட்டியது. இரெண்டு மணிநேரம் முழுமையாக ஹோமத்தில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. கிளம்பும் போது கிடைத்த பிரசாதங்களை நினைவில் நிறுத்துவது கடினம்! பாயாசம், வடை, பழம், பாதாம், பிஸ்தா, இவற்றைத் தவிர வந்திருந்த அனைவருக்கும், பர்ஸில் வைத்துக்கொள்ளும் அளவிலான அறுபடை வீடு முருகன் படமும் வழங்கப்பட்டது. கோவிலுக்கு கீழே உள்ள மண்டபத்தில், (சர்சாக இருந்த போது, பாதிரியார்களின் அலுவலகமாக செயல்பட்ட இடம்) "டேக் ஹோம்" டப்பாக்களில், சாம்பார் சாதம், தக்காளி சாதம், தயிர் சாதம் ஆகியவற்றை அடைத்துக் கொண்டு எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அங்கே பால், சர்க்கரை, காபி பவுடர் ஆகியவையும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. காபி விரும்பிகள், காபி கலந்து கொண்டு அதை அருகில் இருந்த மைக்ரோவேவில் வைத்து சூடாக்கி, அருந்தி விட்டுச்சென்றனர். பொதுவாகவே, இங்குள்ள
கோவில்களில், பிரசாதம் என்றாலே, ஒரு "மினி-லஞ்ச்" ரேஞ்சிற்கு தான் வழங்குகிறார்கள். நம்மூர் கோவில்களில் என்றைக்காவது வரிசையில் நின்று பிரசாதத்தை வாங்கியதாக நினைவில் இல்லை. இங்கு, கோவிலுக்கு வரும் அனைவரும், வரிசையில் நின்று, நிச்சயமாக பிரசாதம் வாங்கிச் செல்கின்றனர்.

"பழனி மலை முருகனுக்கு அரோகரா

வெற்றிவேல் முருகனுக்கு அரோகரா

கான்கார்டு குமரனுக்கு அரோகரா"

என்று குருக்கள் சொல்ல, அனைவரும், "அரோகரா" என்று கோஷமிட, திருக்கல்யாண வைபவம், நிறைவடைந்தது. திருக்கல்யாணத்தை வெகு சிறப்பாக நடத்தி வைத்த குருக்களுக்கும், என்னை அங்கு அழைத்துச்சென்ற நண்பருக்கும் நன்றி! மனதிற்கு நிறைவாக இருந்தது.

அருகில் இருக்கும் போது விளங்காத பல விஷயங்களின் அருமை, கடல் கடந்து வந்த பிறகு விளங்கும்....

Come back

It's been quite some time ever since a new post popped up in my blogpage. There was a important transition which occurred in my life that brought me to the United States last weekend. Time to look ahead... New place, new people. Its gonna be different, interesting and ofcourse challenging. The reason for not posting is definitely not lack of time, as it cannot be true. Everyone in this world has only twenty four hours a day and may be I did not prioritize or allocate time for it.

"Great people come back in great style" - Just as Rahul Dravid did a couple of days back with a confident knock of 93 against Australia. Here is my comeback post(exactly after two months) and hoping to carry on without any hurdles.

Thank you for your support!

Call for world cricket revamp - Just Unfair

John Buchanan, the former coach of the Australian cricket team has suggested new ways of promoting cricket. “Franchise based system”, he calls it with which the players are given the option of choosing the countries which they want to represent. He should’ve probably made this statement with only Australia in his mind, as he has stated that most of the talented youngsters fail to make it to the highest level as the competition is too stiff to get a place in the national side. Australia’s domestic cricket is the strongest of all other existing structures around the globe. With 18 counties in England and a unbelievably huge pool of players, England still are not impressive. They have produced great players, but not yet found a team which could win at least one major tournament.

Allowing the players to migrate from one country to another may probably allow a greater flow of players in World Cricket, but I don’t think this would work out in the sub-continent. Especially, in our country where cricket is not just a game, people would never digest a foreign player representing India and also a Indian player representing some other country. However, this is not new in the world of cricket, as we all know that Kevin Pietersen, the England batsman was a citizen of South Africa. There are other cases like this as well.

Recruiting players from countries like Australia, India and allowing them to play at different countries is a good idea, but they cannot be allowed to represent the country as such. Like football, promotional leagues may be sketched by the ICC involving young players from all the countries, form teams and make them play in test and one day tournaments. The “club culture” which prevails in football can be tried out in cricket in order to encourage greater flow of players.

Cricket, especially the one day format has become like a horse race, where the favorites win all the time. However, this “franchise based system” cannot be a solution to stop Australia’s dominance in world cricket. Strength against strength – This is probably the way to stop them . At present, a few teams which look good on paper, succumb to Australia when they take on them on the field. Thankfully, Twenty20 format has not been that way.

It is pathetic that the ICC has also shown interest on Buchanan’s ideas, and thinking about relaxing the rules of players' migration. Though it has not been discussed seriously, this would surely be a flop if implemented. The need of the hour is not a world cricket revamp, but the domestic structure revamp. Upcoming leagues like IPL and ICL would sure be good enough to nurture the talent pool especially in a big country like India, provided they offer a chance to young talents and make them play along with the seniors.

தீபாவளி

முதல் சிறுகதை முயற்சி.... நல்லா இல்லேன்னா தாராளமா திட்டலாம்.

கருத்து சொல்ல விரும்பும் "கருத்து கந்தசாமி"களையும் வரவேற்கிறேன்!
----------------------------------------------------------------------------------

"பாலா...இருட்டிக்கிட்டு வருது, மழை வரும் போலிருக்கு... உன் பட்டாசை எல்லாம் எடுத்து வை"
அம்மாவின் குரல் கேட்டு நாலு கால் பாய்ச்சலில் மொட்டை மாடிக்கு ஓடினான் பாலா. கார் மேகங்களால் சூழப்பட்ட வானம் மிரட்டியது. அவசர அவசரமாக, காய வைத்த பட்டாசுகளை எல்லம் அள்ளி சாக்கு பையில் கொட்டினான். அந்த அவசரத்திலும் வெடிகளையும் மத்தாப்புகளையும் எண்ணிப் பார்த்து, கணக்கை சரி பார்துக்கொள்ளத் தவறவில்லை!
பட்டாசுகளை வாங்கிய நாளிலிருந்து, தினமும் மதியம் வெடிகளை மொட்டை மாடியில் காய வைப்பதும், அவற்றை எண்ணிப் பார்ப்பதும் பாலாவிற்கு வாடிக்கையாகிவிட்டது.

எந்த வருடமும் இல்லாமல், இந்த வருடம் தீபாவளிக்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்னரே அப்பா பட்டாசு வாங்கித் தந்ததால், தீபாவளியன்று வெடிக்க வேண்டிய வெடிகளை எல்லாம் அட்டவணை போட்டு வைத்திருந்தான்!
காலை எழுந்தவுடன் ஆயிரம் வாலா, இரெட்டை சரம், ஒற்றை சரம், பிறகு லெக்ஷ்மி வெடி. மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு அணுகுண்டு, ஒற்றை வெடி போன்றவற்றை வெடிக்கலாம் என்றும், இரவு மத்தாப்பு வகையறாக்கள் என்றும் திட்டம் தீட்டியிருந்தான்.

இந்த தீபாவளிக்கு, கிராமத்தில் வசிக்கும் பாட்டி வரப்போவதாக அம்மா கூறியதும், மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திற்கே போனான் பாலா. பாட்டி என்றால், பாலாவிற்கு கொள்ளைப் பிரியம். வம்பு செய்துவிட்டு அம்மாவிடமோ, அப்பாவிடமோ அடி வாங்க நேரும் போது, பாட்டி தலையிட்டு காப்பாற்றுவாள். பேரன் மீது அதீத அன்பு செலுத்துவாள்.
பாட்டி ஊரிலிருந்து சுவையான பலகாரங்கள் எடுத்து வருவாள் என்று நினைக்கும் போதே பாலாவிற்க்கு நாக்கில் எச்சில் ஊறியது.

பாலா, தன் நண்பர்களை எல்லாம் அழைத்து வந்து மத்தப்புகளைக் காட்டுவதும் அவற்றை வெடிக்க, தான் போட்டு வைத்திருந்த அட்டவணையை சொல்வதுமாக பொழுதை கழித்தான். மேலும் தன் பாட்டி ஊரிலிருந்து வரவிருக்கிறாள் என்ற செய்தியையும் சொல்லி பெருமை பட்டுக் கொண்டான். தினமும் இரவு உறங்கச் செல்லும் முன், காலெண்டரின் தேதியைக் கிழித்து தீபாவளி நெருங்குவதைக் கண்டு பரவசமடைந்தான்.

இன்னும் இரெண்டே நாட்கள் தான்... தீபாவளி வந்துவிடும்! நாளை பாட்டி வந்து விடுவாள். பாட்டி வந்தவுடன் மத்தாப்புகளையும், புத்தாடைகளையும் காட்ட வேண்டும்... பாட்டியின் கை முறுக்கை ருசிக்க வேண்டும்... இப்படியெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டிருந்ததில், தூக்கம் வரவில்லை...நேரம் போனதே தெரியவில்லை. நாளை காலை சீக்கிரம் எழுந்து, பாட்டி வருவதற்குள் குளித்து, சாப்பிட்டுத் தயாராகிவிட வேண்டும் என்ற முடிவோடு கண்களை இறுக மூடி, தூக்கத்தை வரவழைக்க முயன்றான்.

ஏதோ சத்தம் கேட்டு பாலாவின் தூக்கம் கலைந்தது. அம்மா, அப்பா இருவரும் பரபரப்பாக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். தூக்கக் கலக்கத்தில் அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. பாட்டியையும் காணவில்லை. போர்வையை விலக்கிக் கொண்டு எழுந்து வந்து அறையின் கதவருகே நின்றான். அப்பா, கலங்கிய கண்களோடு யாரிடமோ தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். என்ன நடந்தது என்று சுதாரிப்பதற்குள், அம்மா அருகில் வந்து, "பாட்டி இறந்துட்டாங்க பாலா! திடீர்னு நெஞ்சு வலி வந்து இறந்துட்டாங்களாம். நாம எல்லாரும் கிராமத்துக்குப் போறோம். நமக்கு இந்த வருஷம் தீபாவளி கிடையாது, சீக்கிரம் கிளம்பு" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் பதிலைக் கூட எதிர்ப்பார்க்காமல் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

பாலாவிற்கு தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டது. கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக நீர் கொட்டியது... பாட்டியின் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது. முதன் முறையாக, பாட்டியை பாலாவிற்குப் பிடிக்கவில்லை!

Shopping Mania

T.Nagar – The shopping paradise of Chennai was no different this year. With hardly 10 days away from Diwali, you can see fleetness among the crowd, busy with their shopping. With huge stores attracting the crowd, T.Nagar easily becomes the most happening place in Chennai. The traffic strategy adopted by the Chennai traffic police was pretty handy and helped the mobility of the crowd to some extent. The construction of flyover in Usman road added to the traffic policemen’s headache. Despite all these hurdles, crowd was continuously pouring in and infact, there was a significant increase in the number of people visiting T.Nagar this year.

The shopping style of the consumers has undergone a sea change over the years. Even though the shopping malls prove to be a major crowd-puller especially for youth, T.Nagar stands tall with its ever-growing popularity! There are in fact certain drawbacks like lack of parking space (driving in T.Nagar during these days, a night mare and finding a parking place is even bigger) etc., but it has been the major destination for shopping. However, people who don’t mind spending more prefer other big outlets, rather than gasping amidst the fleeting crowd. But, most people say T.Nagar gives them the real shopping experience! ( I suppose all gals would agree with me)

Today (28th October), Chennai experienced some heavy down-pour that continued since overnight and lashed quite heavily at times. Driven by curiosity, me and my uncle took the car and drove to T.Nagar to see how rain has affected the business. As expected, the traffic was not terrific in pondy bazaar and near panagal park, the roads looked relatively void (as per its previous standards). But, all the crowd were seen inside the shops! Unable to come out in the rain, people who were inside the shops were standing at the entrance with umbrellas in their hands. You usually get to see only heads in panagal park, but this time, it looked different. Instead of heads, umbrellas were seen! Take a look at the pictures which I managed to take sitting inside the moving car… You can see a lot of people holding umbrellas and standing at the entrance of Saravana Stores.

Seems like nothing can stop people from shopping! The consumer market in this part of the country has grown like anything and has caught the attention of all big players in business. It has been said that about 70-80% of the gold sold in Chennai is from this region. Buyer’s potential has shot up significantly compared to the last decade and the emergence of hyper markets and shopping malls and the kind of business they make prove it right.

Crowd in T.Nagar lights up the festive mood in Chennai. Diwali is underway and by
this time, lot of people would have already burnt a hole in their purses and for people those who are waiting for the 1st of November to arrive and yet to go for diwali shopping, get ready for a big one!

Wishes for a happy, colorful and safe diwali...!

Cheers!!!

வாழ்க தமிழ்!

"எனக்கு தமிழ் தெரியாது" - இன்றைய தலைமுறையினர் இப்படி சொல்லிக்கொள்வதில் பெருமை பட்டுக்கொள்கிறார்கள்...! இதில் வேதனையான விஷயம் என்னவெனில், பிள்ளைகள் இப்படிக் கூறுவதில் பெற்றோர்களும் பெருமை அடைவதே! பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தைத் தவிர இரெண்டாவது மொழியாக தமிழை தேர்ந்தெடுப்பதை விடுத்து மற்ற மொழிகளை தேர்ந்தெடுக்க பெற்றோர்களே ஊக்குவிக்கிறார்கள். மற்ற மொழிகளில் மதிப்பெண்கள் அதிகம் பெறலாம் என்கிற சப்பைக்கட்டு வேறு! ஃபிரெஞ்ச், ஹிந்தி போன்ற மொழிகள் நமக்கு என்னதான் அந்நிய மொழிகளாக இருந்தாலும், அவற்றை கற்க காட்டும் ஆர்வத்தில் பாதி கூட தமிழ் கற்கக் காட்ட மறுக்கின்றனர். இதற்கு பெற்றோர்களே முக்கிய காரணம். தமிழ்ப் பாடம் கற்பது கடினம் என்று கூறுபவர்கள், ஃபிரெஞ்ச் போன்ற மொழிகளை மட்டும் சிரமமின்றி கற்பது எப்படி? கணக்குப் பாடம் கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று, அதை புறக்கணிக்க முடியுமா? தமிழிற்கு மட்டும் ஏன் இந்த ஓரவஞ்சனை?

தமிழ்நாட்டில் இருந்து கொண்டு, தமிழ் கற்பது கேவலம் என்று நினைப்பவர்களை என்ன சொல்வது? கர்நாடகம் எவ்வளவு முன்னேறியிருந்தாலும், பெங்களூர் என்னதான் மென்பொருள் துறையின் பிரதான இடமாக இருந்தாலும், அங்கு கன்னடதிற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. நீங்கள் வேறு கிரகத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அங்குள்ள பள்ளிகளில் உங்கள் பிள்ளைகளை சேர்க்க விரும்பினால், அவர்கள் கன்னடம் கட்டாயமாகக் கற்க வேண்டும். வேறு வழியே கிடையாது! அங்கு வசிக்கும் மக்கள், தங்கள் தாய்மொழியை கற்பதை கேவலமாக நினைப்பதில்லை. அந்த அவலம் தமிழகதிற்கு மட்டும் தான்!

இதே போன்று, தமிழ் புத்தகங்களைப் படிப்பது, தமிழ் இசை கேட்பது, தமிழ் படங்களை பார்ப்பது இவை அனைத்தையும் கௌரவப் பிரச்சனையாகக் கருதுகின்றனர். இந்த நிலை மாற வேண்டும். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே தமிழ் கற்கும் ஆர்வத்தை ஊட்ட வேண்டும். A,B,C சொல்லிக் கொடுக்கும் போதே, அ,ஆ,இ சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும்.

தமிழை வளர்க்கிறோம் பேர்வழி என்று, "அனைத்திலும் தமிழ்" என்று கோஷம் போட்டுக்கொண்டு அலையும் அரசியல்வாதிகள், வாகனங்களின் எண் பலகையை தமிழில் தான் எழுத வேண்டும் போன்ற பயனற்ற கோரிக்கைகள் எழுப்புவதை நிறுத்திவிட்டு இத்தகைய விழிப்புணர்வை மக்களிடையே ஏற்படுத்த வேண்டும்.

உண்மையில், தமிழ்நாட்டில் இருந்து கொண்டு, தமிழ் தெரியாது என்று சொல்வதே வெட்கக் கேடு!

பி.கு :- அரசியல்வாதிகளைப் போல், நான் ஆங்கிலத்தை எதிர்க்கவில்லை. ஆனால், தமிழை புறக்கணிப்பது தவறு என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதே என் நோக்கம்.

Witnessing the spoilsport, yet again!

29th September 2007 - Chinnaswamy Stadium, Bangalore – It was all set for Bangalore to host a superb one-day match between Australia and India. Expectations ran high among the fans as India stunned everyone by winning the World Twenty20 tournament which was concluded recently. I traveled all the way to Bangalore from Chennai to watch this match. I could manage only a couple of tickets for me and my friend, who has a great reputation of carrying the rain with him wherever he goes. Yes! I’ve watched quite a few matches with him, but 4 out of 5 matches that I watched with him were rain-affected.

The first one being the fifth day of the test match between India and Australia, which was affected by rain, which forced a draw. The second one is a ODI match between India and South Africa, which was abandoned due to rain, without a ball being bowled. Third is the India vs Sri Lanka test match and the fourth one is the challenger series final match which was played between India A and India B. The only match that was not rain-affected being the India vs West Indies ODI, which we lost!

My friends warned me about taking this risk, but I was very confident that it’ll not happen again. But, we decided to take the risk of challenging our luck since both of us knew about the passion both of us have towards the game. With white clouds all around, it appeared to be a perfect day for cricket that morning. The match was scheduled to start at 2.30pm, but as usual we were present at the stadium at 11.30am. There were some tedious security procedures which I had to undergo before entering the stadium. The policemen at the gates snatched the newspaper that I had and checked my pockets. I was irritated as I could not take the newspaper inside. People who have watched a cricket match in Chennai will know the importance of carrying a newspaper inside the stadium. You can’t really imagine sitting on the chairs without cleaning it with a newspaper. Most of the times, people used to put the newspapers on the chairs and sit on them.

After the first level security check was done, I entered the stadium which was unlike the Chennai stadium, properly maintained and I was even more pleasantly shocked when I saw a barcode scanner which was used to scan the tickets. Another security check was there, this time it was more serious as two guys were around me, with one checking with the metal detector and the other one, checking my pant pockets. Third round of checking was even more horrible as the police guy who checked my pockets again, threatened to squeeze my balls as he was vigorously doing the searching process. He checked my socks, my wallet and I was asked to unlock the keypad of my cell phone and show the display to him!!

Huh…. After undergoing the tedious security checks, we managed to get inside and find seats for us. Thank God, there was no need for the newspapers as the chairs were pretty clean. We had the liberty of choosing our seats as there was not much crowd there at that time. It was a beautiful ground, a bit small when compared to the Chennai ground with the electronic advertisement boards and a good electronic score board. After sometime, the players walked in for net practice with a huge roar in the crowd. We enjoyed the atmosphere there as the crowd were pouring in and the excitement was building. India lost the toss and bowled first. There were a lot to cheer about when the first four wickets fell quickly, but since then we could not but appreciate Michael Clarke and Haddin’s beautiful stroke play.

After 50 overs, the Australians amassed 307 runs, which appeared to be quite a big total to chase under the conditions, but since we Indians live on hopes, we hoped that our batsmen could do it, just as we hope every time. When Sachin Tendulkar and Gautam Gambhir (Gambhir opened the innings as Ganguly was injured) walked in, the crowd was on their feet. It was absolutely electric. It started to drizzle in the first over and it got heavier as time went on. To add to the misery of the spectators, Sachin was dismissed by Mitchell Johnson. It was a pin-drop silence in the stadium and Pathan walked in at number 3. Gambhir managed to score a couple of boundaries in the next over off Brett Lee but then, the rain got heavier and the covers came on. Alas!!! It happened again….

It is the worst feeling to wait inside the stadium, hoping for the rain to stop. After a continuous heavy downpour for one hour, it stopped. Huge cheer from the crowd again!! The India vs Pakistan Twenty20 finals was put on the screen when rain interrupted play, which entertained the crowd a little bit. The ground staff worked hard to make play possible. The super zoppers were busy sucking water all over the ground. It was announced that play might be extended to one hour if needed and also, the equation of the Duckworth-Lewis method. We were really happy that we could at least witness a twenty over game. India’s target was 165 in 20 overs in the DL equation. We firmly believed that India chase the target, considering their present Twenty20 form.

Two and a half hours passed by and the umpires made their way to inspect the pitch. Both the umpires were discussing seriously and nothing came out. Our patience was tested. Finally, it was announced that match was abandoned due to wet outfield. We got totally pissed off and stated cursing ourselves for having come all the way to watch rain play spoilsport. It is a terrible feeling to experience this again and again. India vs Pakistan test match is coming up this December at Bangalore, but I am seriously re-thinking about going to Bangalore to watch it.

Twenty20 - Excitement galore!

The sweetest sound of the ball hitting the juicy part of the willow, followed by a huge roar in the crowd – You’ll get to hear these very often now. Yes, the Twenty20 world cup has kicked-off and its time for some excitement. Initially, I was one among those who criticized this format of the game citing various reasons like no scope for bowlers, etc., But, I had to soften my anti-Twenty20 stance after watching the Australia v Zimbabwe match. It was a cracker of a match and Zimbabwe’s stunning triumph sent the most significant message to all cricket teams around the world – On any given day, any team can beat any team, no matter how strong you are.

It has been said that the bowlers don’t get a chance to show off their talents, but I don’t see that happening. Though it is a batsmen’s game, there are a lot of things to do for the bowlers. Bowling in the Twenty20 game requires a lot of skill and character. Its all about showing variations, putting the ball in the right areas
and bowling well in tandem. They should start attacking from the word 'go' and they cannot afford to relax at any point. We saw the Proteas bowl exceptionally well during the death overs against England and the lights of Vettori, Flintoff, Jayasuriya were impeccable with the angle they bowled, making life difficult for the batsmen. It’s all about skill which really matters. In fact, the batsmen don’t have many options but to somehow find the boundaries. When the shots in the book don’t work, they should probably play a few strokes like Dougie Marillier. The power plays, free hits and the most sensational bowl-out are all included to spice up the game. The crowd could not have asked anything more at Durban when they witnessed a truly spectacular game of cricket. It’s hard to express those joyous moments when India clinched the thriller with a bowl-out.

Let us wait and see how this Twenty20 cricket is gonna affect the 50 over format. 300 was once a impossible target but today, even 400 is being chased. The evolution of Twenty20 could well take the one-day games to another level. We can hopefully see teams scoring over 400 consistently and also chasing it successfully. I see this as a major opportunity for the minnows to narrow the gap between them and the test playing nations by playing more Twenty20 cricket.

ICC hopes for globalization of the game with this format. We can also hope that cricket becomes a part of the Olympic Games as the time duration is reduced to just three and half hours per game. I can now expect a true competitive cricket match even when Australia plays Bangladesh. Cricket, a game of glorious uncertainties gets even more uncertain when it gets much shorter.

Though ICC is eyeing on the financial implication of the game, there should be no negligence shown for the test matches. The real essence of cricket lies in test cricket. The real skills of a cricketer can be evaluated only in test matches. Besides watching the willows behave violently, we would like to watch a good battle between the bat and the ball. The ICC should encourage Twenty20, without diluting the number of test matches in future which is very healthy for the game.

Cheers….!

I swear – iPod is the best invention of this decade. Undoubtedly, it is the best of all the gadgets that I have. iPod is too good but at times, that itself becomes a problem. The following poem (not sure whether it really is a poem) is an outcome of my frustration on an insomniac night….

In search of sleep....

It was another weary day

I lay on my bed

Trying hard to rest my brain

Too many problems thrust upon

Eyelids refuse to kiss each other

In search of sleep, I scuffle

I finally decide to switch on my iPod

Sleep comes on click of a button

A perfect example of how mechanical

My life has become

Music makes its way to my ears

I enjoy the pleasurable sensation it creates

In search of a better song, I browse

Too many choices to make

Not convinced on one,

I keep hopping from one song to another

It makes me impatient

Yes, man’s soul is a monkey

Realization happens again.

I decide to give-up the search for song

And get back to the search of sleep

The struggle continues….

Too many cooks spoil the food

Too many choices spoil the mood