-தலைப்பு இன்னும் முடிவாகல-

வணக்கம்...!

என் ஸ்கூல் லைஃப், காலேஜ் லைஃப் - இதுல எது பெஸ்ட்னு கேட்டா, சந்தேகமே இல்லாம ஸ்கூல் லைஃப்-னு தான் சொல்லுவேன். ஸ்கூல்ல தான் முதன் முதலா எல்லாருக்கும் பெஸ்ட் ஃபிரெண்ட்ஸ் கிடைப்பாங்க... எனக்கும் அப்படி தான்.... ஸ்கூலுக்கும் காலேஜுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் - நண்பர்களுக்குள்ள இருக்குற ஈகோ, பாலிடிக்ஸ், கேங்-வார், இதெல்லாம் தான். எனக்கு ஸ்கூல்ல சூப்பர் ஃபிரெண்ட்ஸ் கிடைச்சாங்க.

10வது படிக்கும் போது ஆரம்பிச்ச நட்பு, நாட்கள் போக போக, காலம் எங்களை இன்னும் நெருங்கிய நண்பர்களா ஆக்கியது. காலேஜ்ல எங்களுக்கு எத்தனையோ நண்பர்கள் கிடைச்சாலும், இந்த நாள் வரைக்கும் நாங்க எல்லாரும், அதே மாதிரி நெருங்கிய நண்பர்களா தான் இருக்கோம்.

நாங்க ஆறு பேர். எங்களுக்கு பயமே கிடையாது. எப்பவுமே ஒண்ணா தான் சுத்துவோம். எங்க ஸ்கூல்ல கேங் வார், கோல்ட் வார், செருப்பு வார், இப்படி எந்த வாரும் இருந்ததில்ல... ஏன்னா, ஒட்டு மொத்த ஸ்கூலுக்கும் தலைவலி குடுத்துகிட்டு இருந்தது, எங்க கேங் மட்டும் தான். என் ஸ்கூல் டேஸ்ல நடந்த சம்பவங்களை எல்லாம் தொகுத்து எழுதலாம்னு இருக்கேன். இப்படி ஒரு ஐடியா வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் அல்லது இன்ஸ்பிரேஷன் - மறைந்த எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள். அவருடைய "ஸ்ரீரங்கத்து கதைகள்" படிச்சிட்டு பிரமிச்சிருக்கேன்.

பி.கு : இன்ஸ்பிரேஷன் சுஜாதான்னு போட்டதால நல்லா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல.

இந்த ஐடியாவ என் கேங் மெம்பர்ஸ் கிட்ட சொன்னப்போ, அவங்க குடுத்த வெவ்வேற ரியாக்ஷன்ஸ் ...
"அடப்பாவி....எல்லா உண்மையையும் சொல்லிடாத டா" ,
"சூப்பர்.... அமோக வரவேற்பு கிடைக்கும்...",
“சூப்பர் டா... கண்டிப்பா எழுது, ஆனா நான் தான் ஹீரோ...”
"டேய்...மானம் போய்டும்",

இப்படி ஆளாளுக்கு ஒவ்வொண்ணு சொன்னாங்க. கடைசில எல்லாருமே போட்டி போட்டுக்கிட்டு, "இது ஞாபகம் இருக்கா?", "இதை பத்தி எழுது, அதை பத்தி எழுது"னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.... எல்லாருடைய "இன்புட்ஸ்" ஐயும் வாங்கி, எழுதலாம் னு இருக்கேன். "ஏதோ பண்ணு, அவுட்புட் நல்லா வந்தா சரி" னு அவங்களும் ஒத்துக்கிட்டாங்க...

எழுதுறதுன்னு முடிவு பண்ணியாச்சு... ஒரு தலைப்பு வேணுமே?? அந்த விவாதம் தான் இப்போ நடந்துக்கிட்டு இருக்கு... ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொண்ணு சொல்லறான்... கூடிய சீக்கிரமே கலந்து பேசி, ஒரு நல்ல பேரு வெச்சிருவோம். அது "கும்பகோணம் கும்மாங்கோ" ன்னும் இருக்கலாம், இல்லேனா "வெங்காயம்" ன்னும் இருக்கலாம். அவ்வளவு பெரிய கம்பெனிக்கே "ஆப்பிள்" னு பேர் வைக்கும் போது, இதுக்கு "வெங்காயம்" னு வைக்கக்கூடாதா என்ன? இதுக்கு வரிவிலக்கு பிரச்சனை எல்லாம் இல்ல... எப்படி வேணும்னாலும் வைக்கலாம்...

இதுல வரப்போற முக்கியமான கேரக்டர்களுடைய அறிமுகம், எங்க ஸ்கூல் பற்றிய விவரம், இதெல்லாம் அடுத்த பதிவில்....

Welcome to the IPL extravaganza !

Photos Courtesy : Dinamalar

IPL - The most hyped, expected,speculated and controversial cricket league in the world has taken off swiftly, after a glitzy opening ceremony. However, in a week's time it has become the most happening thing in this part of the world. The opening ceremony deserves a special mention as it was so lucrative and the organizers of the world cup will have to put special efforts to bring out something close to this one. Thanks to Dr.Vijay Mallya for all the efforts. For those who questioned the success of the tournament and the amount of money involved, the first round of matches has given an astounding reply.

Twenty20 - cricket's youngest child has become the most popular format in India and no wonder, the IPL has chosen to cash in on it. It was indeed exciting to watch Ricky Ponting and Ishant Sharma celebrating their success of dismissing Rahul Dravid. The biggest edge of this league is the signing of the big names in world cricket - Ricky Ponting, Adam Gilchrist, Andrew Symonds, Brett Lee, Shane Warne, Glenn McGrath, Matthew Hayden, Mark Boucher, Jacques Kallis, Sanath Jayasuriya and so on. Having bagged so many international players, one can expect the star power to workout magic interms of pulling the crowd to the staduim. Besides big time money making for the players as well as the organizers, the fact that only four international players can take field at a time, has opened up gates for accomodating young Indian players in the side. This is a great opportunity for them to rub shoulders with the veterans and to feel the pressure of playing big games.

It has been raining sixes and boundaries ever since the tournament commenced and it has been an action packed week so far. One good thing about this shortest version of the game, is its glorious uncertainity. That makes it interesting too. Unkike its rival league - the ICL, where the foreign players' perfomance over-shadowed local talents, we would like to see some match winning perfomances here from our local guys like Virat Kohli, S Badrinath, Shikar Dhawan, R Ashwin and others. Besides the U-22 players of India, the IPL has interestingly roped in a few uncapped international prospects like Luke Ronchi, the explosive wicket keeper batsman, David Hussey - Mike Hussey's sibling and a few other players from the Australian domestic circuit.

"There is no friendship on the field" - As Yuvraj Singh quotes, its gonna be a different experience for us to watch these games with the unusual scenario of the rivals playing together and unusual new rivalry building up. Who would not love to watch McGrath bowling to Ponting and Sachin Tendulkar taking on Anil Kumble? People would be keen to see how great players like Sachin tendulkar and Sanath Jayasuriya playing for the same side, operate in tandem. But, it would be interesting to see how the passion picks up among the crowd. This is new to the Indian crowd as they are only used to the nation vs nation contests. Just as football's English Premier League, we hope that the IPL should also become a massive hit and also be a giant leap towards the globalization of this wonderful game.

Being an Indian in America

Two months passed by ever since I landed in the US. As every other alien landing in this country, I am now undergoing the transition cycle. After completing the immigration at the JFK airport, I had to go to some other terminal to catch my flight to San Francisco. It was hard to believe when someone told me that I need to catch a train to get to the other terminal. The first fascination would occur when you come out of the airport and see the roads. From then on, it happens every now and then whenever you see something new.

A transition happens in course of time which prepares you to accommodate yourself with the American lifestyle.

The first and foremost thing would be the multiplication math. With our parsimonious mindset, shopping becomes a terrible thing. Whenever you intend to buy something, you multiply it with forty, compare it with Indian money and ultimately end up buying nothing.

The way you dress up is more important in this country. When you wear tight shirts (which are famously called as short shirts back in India) t.shirts or tight pants, you will be labelled as a 'gay'. Also, guys got to be wary about choosing colors. Any pink shade or girlish color should strictly be avoided. Guys generally wear very loose dresses here. Gals dress up the other way round, obviously :D You can see the "dangerously low-waist" jeans which people wear below their waist. It would be a thriller to watch them walking as you never know when is it gonna come down!

One can never really say when the words like “dude”, “buddy”, etc surreptitiously enters your vocabulary and you start using them quite often. You get to see a variety of people here - almost people from all parts of the world can be spotted. Mexicans, Chinese and Desis(Indians living away from home) are most common, while in Desis there is another category. They are called as the ABCD - American Born Confused Desis. Well, they are really confused as to which way to lead their lives - Indian or American. When you start calling a fellow Indian as “Desi”, then you are almost done with the first phase of transition.

You always try to be disciplined, at least pretend rather. Self-discipline is kind of enforced here, so you have no choice but to be like that. For instance, when you open a door and enter somewhere, you cannot bang the door on the face of the person following you. You got to wait for him and hold the door until he gets inside.

Then comes the choice of food. Unlike people’s imaginations, it is not a next to impossible task to survive as a vegetarian in here. There are always choices to make and it purely depends on the individual. Even in remote places where the Indian population is low, you can definitely locate a Indian grocery store somewhere around. If you are very keen to stick to the “vegetarianism”, it is very much possible. If you decide to cut loose, chicken burgers and hamburgers are always inviting.

Drinking is a social habit here and a party without drinks is never called a party. My jaws dropped and eyeballs popped out when I first saw Desi gals(am already done with the transition… he he) drinking in a party. But then, this is America. Again, this also is not a “must-cultivate” kind of culture once you step into the US. By now, so many people have challenged me that I could not remain a teetotaller anymore. I have gleefully accepted the challenge and living up to it.

USA is a land of choices – You can live the way you want. When you catch up a new habit here, you are totally responsible for it and definitely cannot put the blame to the society or people or the culture. People talking about the imposing situations which made them to drink or smoke are timorous of accepting their fault. One cannot cite a typical situation as a reason which made him drink. Situations can never be so compelling, coz they are created by us, after all!

அமெரிக்கா டைரி - கிச்சன் கில்லாடி

இரவில் நீண்ட நேரம் கண் முழிப்பது எனக்கு ஒரு வியாதியகவே ஆகிவிட்டது. அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்து 1 மணிக்கு முன் படுத்துத் தூங்கியதாக நினைவில் இல்லை. இந்தியாவில், இரவு 2 மணிக்கு இன்டர்நெட்டில் உலவும் போது, என் நண்பர்கள் "இப்போவே US டைமிங்க்கு பழகிக்கிறியா?" என்று கிண்டலடிப்பார்கள்.. இப்போது அமெரிக்கா வந்து கூட, அந்த பழக்கம் மாறவில்லை. லேப்டாப் இல்லாமல் அமெரிக்காவில் ஒரு வாழ்க்கையை கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. அமெரிக்க வாழ் இந்தியர்களுக்கென்றே சில வலைத்தளங்கள் கிரிக்கெட் மேட்ச் முதற்கொண்டு, சன் டிவி, ராஜ் டிவி என்று அனைத்தையும் ஒளிபரப்புகின்றன. இந்தியா பங்கேற்கும் போட்டி என்றில்லை... இங்கிலாந்து கவுன்டி கிரிக்கெட் முதல் நம்மூர் தெரு கிரிக்கெட் வரை, எந்த மேட்சை ஒளிபரப்பினாலும் ஆர்வத்துடன் பார்க்கும் ஜாதி நான். இரவு 2 மணி(குறைந்தபட்சம்) வரை இன்டர்நெட்டில் படம் அல்லது கிரிக்கெட் பார்ப்பது வாடிக்கையாகி விட்டது. என்னுடைய டிவி, கம்ப்யூட்டர், மியூசிக் சிஸ்டம், ஹோம்-தியேட்டர், எல்லாமே என் லேப்டாப் தான்...

காலை 9 மணிக்கு திருப்பள்ளி எழுச்சி. வீட்டிலிருந்து ஆபீஸ் ஒன்றரை மைல் தூரம் தான் என்பதால், 9.45 க்கு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினால் போதும். 10 மணிக்குள் ஆபீஸ் சென்றடைந்து விடலாம். காலையில் - (ஒருவேளை சாப்பிட்டால்) , 1 பவுல் கார்ன் ஃபிளேக்சுடன் பால். மதிய உணவிற்கு மேகி நூடுல்ஸ் அல்லது நேரம் இருந்தால் காலையிலேயே சப்பாத்தி போட்டு எடுத்து டிபன் பாக்ஸில் வைத்துக்கொள்வேன். மேகி நூடுல்ஸ் என்றால், ஆபீசிலேயே மைக்ரோவேவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆபிஸில் செய்யும் முதல் வேலை http://www.cricinfo.com/ - வலைத்தளத்தில் இருக்கும் செய்திகளையும் கட்டுரைகளையும் ஒரு வார்த்தை கூட விடாமல் படிப்பது. இந்தியாவில் இருந்தவரை தினமும் பேப்பர் படிக்கும் பழக்கம் இருந்ததில்லை. இங்கு வந்தவுடன் நம் நாட்டு நடப்பை தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் அதிகமாகியது. என்னதான் CNN IBN நியூஸ் சேனல் பார்த்தாலும், தமிழ் பேப்பர் படித்த திருப்தி எதிலும் கிடைப்பதில்லை. அதனால், தினமலர் நாளிதழை ஆன்லைனில் ஒரு அலசு அலசுவேன். இவை எல்லாம் முடிந்த பிறகு தான் என் நாளே தொடங்கும்....

ஆபீஸ் முடிந்து இரவு 7 மணி வாக்கில் வீடு திரும்புவேன். இரவு தான் என்னுடைய சமையல் திறமையைக்(?) காட்ட முடியும். "பச்சை மிளகாய் cutter"ஆக என் சமையல் career-ஐத் தொடங்கிய நான், படிப்படியாக முன்னேறி தக்காளி, வெங்காயம் ஆகியவற்றை நறுக்க கற்றுக்கொண்டதுடன் தனியாக ஆம்லெட் மட்டுமே போட கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். முழு சமையலையும் நான் செய்ததே இல்லை. நேற்று முழுக்க முழுக்க நானே சமைக்க வேண்டும் என்ற முடிவில் முருங்கக்காய் சாம்பாரும், பாவக்காய் வறுவலும் செய்ய முடிவு செய்தேன். அதன்படி, நறுக்கிய பாவக்காய், முருங்கக்காய் ஆகியவற்றை வாங்கி வந்து, தெம்புடன் சமைக்க ஆரம்பித்தேன். முதல் படியாக, கொஞ்சம் பருப்பை எடுத்து குக்கரில் போட்டு, அதில் தண்ணீரை ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்தேன். குக்கரின் விசிலுக்கு அருகிலிருக்கும் ஓட்டையின் வழியாக ரயில் வண்டி போல புகை வந்துகொண்டே இருந்தது. இதற்கு முன்னால் அந்த இடத்தில் ஓட்டை இருந்ததா என்று கூட சரியாக தெரியவில்லை. நெடு நேரம் ஆகியும் விசில் சத்தம் வரவே இல்லை. என்னுடன் தங்கியிருக்கும் குஜராத்தி பையனும் ஏதோ சமைத்துக்கொண்டிருந்தான். குக்கர் இப்படி புகைவதைப் பார்த்து, என்னிடம் "Anything wrong?" என்று கேட்டான். ஏதோ வித்தியாசமாக இருக்குமோ என்று எனக்கு தோன்றினாலும், "No, that's perfectly fine" என்று கூறி விட்டு, பாவக்காய் வறுவல் செய்வதற்கு ஆயத்தமானேன். நீண்ட நேரம் ஆகியும் விசில் சத்தம் வரவில்லை என்று நான் சொன்னதும், அடுப்பை ஆப் செய்து விட்டு, குக்கரை திற என்று போனில் என் பிரெண்ட் சொன்னாள். திகிலுடன் குக்கரை திறந்து பார்த்த போது, கருகிய வாடை அடித்தது! தண்ணீர் குறைவாக இருந்ததால், அது அடிபிடித்து, கருகிவிட்டிருந்தது! குக்கரின் சேஃப்டி வால்வை வேறு காவு கொண்டுவிட்டது. சேஃப்டி வால்வு உடைந்து தான் அங்கே ஓட்டை விழுந்திருக்கிறது என்று அவள் சொல்லிதான் தெரிந்தது! சத்தியமாக குக்கரை திறக்கும் வரை எனக்கு எந்த வாடையும் வரவே இல்லை! இருந்தாலும், மனம் தளராமல், குக்கரைக் கழுவிவிட்டு, மீண்டும் கொஞ்சம் பருப்பு, நிறைய்ய்ய்ய்ய தண்ணீர் வைத்து வேக விட்டேன். சேஃப்டி வால்வு உடைந்ததால் குக்கரை மூடி வைத்து பலனில்லை என்று அவள் சொன்னதன் பேரில், திறந்தே வைத்தேன்...

நிற்க. எனக்கு சமைக்கவே தெரியாது. என்னுடைய ஃபிரெண்ட் நித்யா, போனில் பாவக்காய் ஃபிரை எப்படி செய்வது என்று சொல்ல சொல்ல, அப்படியே செய்தேன். நடுவில், "கொஞ்சம் உப்பு போடு" என்று அவள் சொல்லும்போது, "கொஞ்சம்னா? எவ்வளோ?" என்று கேட்டேன். "உப்பு அளவெல்லாம் இங்கேயிருந்து சொல்ல முடியாது, நீயே ஒரு அளவா போடு" என்றாள். மீண்டும் ஒரு முறை, உப்புக்கு அளவு கேட்ட போது, "டேய், இனிமே உப்புக்கு அளவு கேட்டேன்னா கொன்னுடுவேன்" என்று மிரட்டினாள். நானும் ஏதோ குத்துமதிப்பாக உப்பு போட்டேன். கடைசியில், பாவக்காய் ஓவராக பிரை ஆகி, கருகி விட்டிருந்தது... அது சாப்பிடும் போது தான் தெரிந்தது! :(

பாவக்காய் சொதப்பினாலும், சாம்பார் மட்டும் ஏதோ ஜஸ்ட் பாஸ் ஆனது! ஆனால், இந்த குக்கிங் ப்ராசெஸ் முழுவதும்(கிட்டத்தட்ட 2 மணிநேரம்) என்னை பொறுமையாக வழி நடத்திய என் ஃபிரெண்ட் நித்யாவிற்கு நன்றி!

"தோல்வி தான் வெற்றியின் முதல் படி" - அடுத்த முறை நான் சமைக்கும் போது பட்டையை கிளப்புவேன் என்று நம்பிக்கை இருக்கிறது....

வார கடைசியில் கிரிக்கெட், அல்லது எங்கேயாவது ஊர் சுத்துவது என்று நாட்கள் கழிகிறது. மேலும் பல சுவாரஸ்யமான செய்திகளுடன், அடுத்த "அமெரிக்கா டைரி" யில் சந்திப்போம்.

A legend departs

Photo courtesy : cricinfo

It was a fascinating week. It was full of mixed emotions as far as a true cricket fan is concerned. India managed to thrust the thorns deep into Australia's skin after the eventful test series. Two straight demoralising defeats pushed Australia to a 'never-before' panic situation. Amidst all the drama, it was a quiet farewell for the legendary cricketer of all times - Adam Gilchrist.

Not certainly the fairy tale ending to a fabulous career, but it had to happen. Gilli would have liked a different ending to his career, but he should be a happy man at the end of the day. His contributions to Cricket Australia and world cricket is more valuable. Batting at no.7 in test matches, Gilli has produced some scintillating knocks which revolutionised the batting style in test cricket. According to me, Hayden wouldn't have been so successful without him.

His records speaks for himself - I need not put anything new. So many things are written about him at this juncture, this article is nothing special. But, being a die-hard cricket fan and since Gilli is one of my all-time favourites, I felt that it is necessary to record something from my part as curtains fall on a great cricketer's career.

I remember watching Gilli's debut ODI match way back in 1996 against South Africa which Australia lost. Ironically, Australia lost the final ODI which he took part. I am fortuante enough to watch both these matches. Like Shane Warne's and Steve Waugh's, Gilli's retirement is also on a high except for the fact that his team is not on a good run. One can hardly spot a lean patch in his career in both forms of the game, which is a rare happening for a wicket-keeper batsman. He was brilliant with the bat and amazing behind the stumps. Even though he has not had the best of relationships with the ace spinner Warne, it has never been a problem on the field. Unlike Steve Waugh, Gilli always walks out immediately without even waiting for the umpire's decision if he knows that he is out. This makes him a genuine cricketer more than his technical brilliance.

Bye Bye Gilli ! We miss you...


Signing off,
Gowri Shankar

My First…

Its always going to be fun when you recollect your thoughts about your first ever things in life. On a sleepless night, when I attempted to do so, I was pleasantly surprised…. I could remember sooooo many!! It made me happy and took me back to the past ;)

Here we go....

First ever theatre experience – HE-MAN (English) - 1st standard

First School - Nalini School (That school is no more now)

First ever tamil movie in theatre – Varusham 16 (When I was in 1st standard)

First ever stage experience - Appeared on stage for Pledge (U.K.G)

First uniform - White shirt and a dark brown half-trouser

First class teacher - Ms. Vimala (My English teacher, 1st standard)

First stage competition – Fancy dress – Dressed up like a doctor (2nd standard)

First stageplay – Played the role of a district collector (3rd standard)

First time ever to get a prize – A certificate in Drawing Competition (Consolation prize - 3rd Standard)

First competition ever won – English Essay competition (4th standard)

First book ever read - The Secret Seven (Never completed it though ;) )

First ever Flight travel – Madurai to Chennai (When I was in 8th standard, went all alone :D)

First ever watch – Titan (Got it when I was in my 4th standard, which I lost in a few days!)

First pet – Guppy fish (Had it in a Horlicks bottle)

First cycle – BSA Champ

First ever letter – To my aunty (I guess in 1st standard) – The letter is still with me :)

First ever out-of-state trip – Guruvayoor, Kerala

First cartoon ever watched – HE-MAN

First ever comic hero - HE-MAN

First actress who attracted me – Manisha Koirala (Bombay)

First actor who attracted me – Kamal Hassan (Don't raise your eye-brows! I was a Kamal fan till 1st standard. Then, I became a Rajini Fanatic!!)

First close friend – Pradeep Kumar

First sport – WWF (WWE now)

First favourite sportsperson – Hulk Hogan (WWE)

First favourite cricketer – Vinod Kambli (I used to wear ear-ring like him and deliberately bat left-handed)

First school trip – A trip to Thanjavur medical college for the exhibition(10th standard)

First ever theme park experience - VGP Golden Beach, Chennai (5th standard)

First ever star hotel experience - Hotel Trident, Chennai (5th standard)

First ever two-wheeler – Sunny (9th standard)

First ever Jeans – Oxemberg

First perfume – BRUT

First pocket video game - Brick game

First computer – PCL 248 MB with DOS

First software ever used – Poet (A DOS s/w, which is still with me)

First ever computer game – Prince of Persia I

First ever CD bought - Audio CD of 'Uyire' -300 rupees - 1998

First ever online shopping - Bought a T.shirt in rediff.com for 199 bucks (College 1st year)

First ever e-mail id – Yahoo! (10th standard -Not using it right now)

First ever cricket tournament played– Star Air Travels’ Cricket Competition (Played under lights- Town Higher Secondary School,Kumbakonam – 1997)

First car-driving experience – Maruti Omni (9th standard)

First gadget used – Talking watch (Very famous that time! – 7th standard)

First communication device used – Pager (10th standard)

First cellphone – Nokia 3210 (12th standard)


First cellphone operator – BPL (That was a prepaid card)

First ever fancy number – Airtel - 9894012348

First salary - Rs.3000(I was a student then)

First ever ‘cut’ experience in college – I cut the afternoon classes and came to thanjavur to meet up my school friends

First ever inter-school competition – Inter school science exhibition at Sri Matha Matriculation school (11th standard)

First ever cricket match that I watched in the stadium – India vs Pakistan, Independence Cup, M.A.Chidambaram Staduim, Chennai – 1997

First banking account - ICICI Bank, Kumbakonam (College 1st year)

First cooking experience - Omelette (Just a month ago...hehe)

First crush – Kandippa sollanuma??

First love – Ofcourse, Mom and Dad (hehe)

Why don't you try listing out yours??

Cheers,
Gowri Shankar

அமெரிக்கா டைரி - கான்கார்டு கோவில்

கோவிலின் நுழைவுவாயில் மற்றும் வெளித்தோற்றம்.

மேலும் படங்களுக்கு இங்கே க்ளிக் செய்யவும்

அமெரிக்கா இப்படித்தான் - என்று கற்பனையில் கூடு கட்டி வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எனக்கு, இது வித்தியாசமான அனுபவம். வந்து இறங்கியவுடன் நான் எதிர்பார்த்தபடி, அகலமான சாலைகள், வித விதமான கார்கள், டிராபிக் சிஸ்டம், மக்களின் சுய ஒழுக்கம், இவை அனைத்தும் பிரமிப்பை உண்டாக்கின. கலிபோர்னியா என்பது குட்டி இந்தியா என்று எதை வைத்து சொல்கிறார்கள் என்று ஆரம்பத்தில் புரியவில்லை. "லிவர்மூர்" என்கிற இடத்தில் சிவா- விஷ்ணு கோவில் ( http://livermoretemple.org/ ) ஒன்று இருக்கிறது. அமெரிக்காவில் இந்து கோவில்கள் நிறைய இருந்தாலும், கோவிலுக்கு சென்று வந்த உணர்வைத் தருவது சில கோவில்கள் தான். அவற்றில் ஒன்று இந்த கோயில் என்று நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். அந்த வரிசையில் இன்னொன்று "கான்கார்டு" முருகன் கோவில். கலிஃபோர்னியாவில், கான்கார்ட் என்கிற இடத்தில் இருக்கும் முருகன் கோவிலுக்கு ( http://www.shivamurugantemple.org/ ) செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கே, தைப்பூசம் விழா கொண்டாடப்படுவதாக நண்பர் கூறியிருந்தார். பெரிதாக என்ன இருக்கப் போகிறது என்று நினைத்த எனக்கு அவர் விபரங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போன போது ஆச்சரியமாக இருந்தது....
கான்கார்டு கோவில் பார்ப்பதற்கு கோவில் மாதிரியே இல்லை! விசாரித்தபோது, அது முன்பு சர்சாக இருந்தது என்றும், அந்த சர்ச்சில் பணிபுரிந்த பாதிரியார் இந்துவாக மதம் மாறியவர் என்றும் தெரியவந்தது. பின்பு, அவரிடமிருந்து ஒருவர் அந்த இடத்தை வாங்கி, கோவிலாக மாற்றியிருக்கிறார். இந்த தகவல் என்னை ஆச்சரியப்படுதியதோடு, கோவிலுக்குள் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தையும் தூண்டியது.

உள்ளே...

நுழைந்தவுடன் கண்ணில் தென்பட்டது அந்த பிரம்மாண்டமான மணி. நம் கோவில்களில் காணப்படும் அதே மணி. முருகப்பெருமானுக்கு திருக்கல்யண வைபவம் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஹோம குண்டம் வளர்த்து, அதில் சந்தனக்கட்டைகளை போட்டவாறு மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருந்தார் அந்த குருக்கள். நம் கோவில்களுக்கே உரிய மணம் வீசத்தொடங்கியது... மக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தனர். பழங்கள், புஷ்பங்கள், பூர்ணாஹதி பட்டு முதலிய அனைத்தும் காணப்பட்டன. இவற்றிற்கு மத்தியில், குருக்கள் கை துடைத்துக்கொள்வதற்காக வைத்திருந்த டிஷ்யூ பேப்பர் ரோல் மட்டும், நாம் அமெரிக்காவில் தான் இருக்கிறோம் என்பதை நினைவூட்டியது. இரெண்டு மணிநேரம் முழுமையாக ஹோமத்தில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. கிளம்பும் போது கிடைத்த பிரசாதங்களை நினைவில் நிறுத்துவது கடினம்! பாயாசம், வடை, பழம், பாதாம், பிஸ்தா, இவற்றைத் தவிர வந்திருந்த அனைவருக்கும், பர்ஸில் வைத்துக்கொள்ளும் அளவிலான அறுபடை வீடு முருகன் படமும் வழங்கப்பட்டது. கோவிலுக்கு கீழே உள்ள மண்டபத்தில், (சர்சாக இருந்த போது, பாதிரியார்களின் அலுவலகமாக செயல்பட்ட இடம்) "டேக் ஹோம்" டப்பாக்களில், சாம்பார் சாதம், தக்காளி சாதம், தயிர் சாதம் ஆகியவற்றை அடைத்துக் கொண்டு எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அங்கே பால், சர்க்கரை, காபி பவுடர் ஆகியவையும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. காபி விரும்பிகள், காபி கலந்து கொண்டு அதை அருகில் இருந்த மைக்ரோவேவில் வைத்து சூடாக்கி, அருந்தி விட்டுச்சென்றனர். பொதுவாகவே, இங்குள்ள
கோவில்களில், பிரசாதம் என்றாலே, ஒரு "மினி-லஞ்ச்" ரேஞ்சிற்கு தான் வழங்குகிறார்கள். நம்மூர் கோவில்களில் என்றைக்காவது வரிசையில் நின்று பிரசாதத்தை வாங்கியதாக நினைவில் இல்லை. இங்கு, கோவிலுக்கு வரும் அனைவரும், வரிசையில் நின்று, நிச்சயமாக பிரசாதம் வாங்கிச் செல்கின்றனர்.

"பழனி மலை முருகனுக்கு அரோகரா

வெற்றிவேல் முருகனுக்கு அரோகரா

கான்கார்டு குமரனுக்கு அரோகரா"

என்று குருக்கள் சொல்ல, அனைவரும், "அரோகரா" என்று கோஷமிட, திருக்கல்யாண வைபவம், நிறைவடைந்தது. திருக்கல்யாணத்தை வெகு சிறப்பாக நடத்தி வைத்த குருக்களுக்கும், என்னை அங்கு அழைத்துச்சென்ற நண்பருக்கும் நன்றி! மனதிற்கு நிறைவாக இருந்தது.

அருகில் இருக்கும் போது விளங்காத பல விஷயங்களின் அருமை, கடல் கடந்து வந்த பிறகு விளங்கும்....

Come back

It's been quite some time ever since a new post popped up in my blogpage. There was a important transition which occurred in my life that brought me to the United States last weekend. Time to look ahead... New place, new people. Its gonna be different, interesting and ofcourse challenging. The reason for not posting is definitely not lack of time, as it cannot be true. Everyone in this world has only twenty four hours a day and may be I did not prioritize or allocate time for it.

"Great people come back in great style" - Just as Rahul Dravid did a couple of days back with a confident knock of 93 against Australia. Here is my comeback post(exactly after two months) and hoping to carry on without any hurdles.

Thank you for your support!

Call for world cricket revamp - Just Unfair

John Buchanan, the former coach of the Australian cricket team has suggested new ways of promoting cricket. “Franchise based system”, he calls it with which the players are given the option of choosing the countries which they want to represent. He should’ve probably made this statement with only Australia in his mind, as he has stated that most of the talented youngsters fail to make it to the highest level as the competition is too stiff to get a place in the national side. Australia’s domestic cricket is the strongest of all other existing structures around the globe. With 18 counties in England and a unbelievably huge pool of players, England still are not impressive. They have produced great players, but not yet found a team which could win at least one major tournament.

Allowing the players to migrate from one country to another may probably allow a greater flow of players in World Cricket, but I don’t think this would work out in the sub-continent. Especially, in our country where cricket is not just a game, people would never digest a foreign player representing India and also a Indian player representing some other country. However, this is not new in the world of cricket, as we all know that Kevin Pietersen, the England batsman was a citizen of South Africa. There are other cases like this as well.

Recruiting players from countries like Australia, India and allowing them to play at different countries is a good idea, but they cannot be allowed to represent the country as such. Like football, promotional leagues may be sketched by the ICC involving young players from all the countries, form teams and make them play in test and one day tournaments. The “club culture” which prevails in football can be tried out in cricket in order to encourage greater flow of players.

Cricket, especially the one day format has become like a horse race, where the favorites win all the time. However, this “franchise based system” cannot be a solution to stop Australia’s dominance in world cricket. Strength against strength – This is probably the way to stop them . At present, a few teams which look good on paper, succumb to Australia when they take on them on the field. Thankfully, Twenty20 format has not been that way.

It is pathetic that the ICC has also shown interest on Buchanan’s ideas, and thinking about relaxing the rules of players' migration. Though it has not been discussed seriously, this would surely be a flop if implemented. The need of the hour is not a world cricket revamp, but the domestic structure revamp. Upcoming leagues like IPL and ICL would sure be good enough to nurture the talent pool especially in a big country like India, provided they offer a chance to young talents and make them play along with the seniors.

தீபாவளி

முதல் சிறுகதை முயற்சி.... நல்லா இல்லேன்னா தாராளமா திட்டலாம்.

கருத்து சொல்ல விரும்பும் "கருத்து கந்தசாமி"களையும் வரவேற்கிறேன்!
----------------------------------------------------------------------------------

"பாலா...இருட்டிக்கிட்டு வருது, மழை வரும் போலிருக்கு... உன் பட்டாசை எல்லாம் எடுத்து வை"
அம்மாவின் குரல் கேட்டு நாலு கால் பாய்ச்சலில் மொட்டை மாடிக்கு ஓடினான் பாலா. கார் மேகங்களால் சூழப்பட்ட வானம் மிரட்டியது. அவசர அவசரமாக, காய வைத்த பட்டாசுகளை எல்லம் அள்ளி சாக்கு பையில் கொட்டினான். அந்த அவசரத்திலும் வெடிகளையும் மத்தாப்புகளையும் எண்ணிப் பார்த்து, கணக்கை சரி பார்துக்கொள்ளத் தவறவில்லை!
பட்டாசுகளை வாங்கிய நாளிலிருந்து, தினமும் மதியம் வெடிகளை மொட்டை மாடியில் காய வைப்பதும், அவற்றை எண்ணிப் பார்ப்பதும் பாலாவிற்கு வாடிக்கையாகிவிட்டது.

எந்த வருடமும் இல்லாமல், இந்த வருடம் தீபாவளிக்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்னரே அப்பா பட்டாசு வாங்கித் தந்ததால், தீபாவளியன்று வெடிக்க வேண்டிய வெடிகளை எல்லாம் அட்டவணை போட்டு வைத்திருந்தான்!
காலை எழுந்தவுடன் ஆயிரம் வாலா, இரெட்டை சரம், ஒற்றை சரம், பிறகு லெக்ஷ்மி வெடி. மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு அணுகுண்டு, ஒற்றை வெடி போன்றவற்றை வெடிக்கலாம் என்றும், இரவு மத்தாப்பு வகையறாக்கள் என்றும் திட்டம் தீட்டியிருந்தான்.

இந்த தீபாவளிக்கு, கிராமத்தில் வசிக்கும் பாட்டி வரப்போவதாக அம்மா கூறியதும், மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திற்கே போனான் பாலா. பாட்டி என்றால், பாலாவிற்கு கொள்ளைப் பிரியம். வம்பு செய்துவிட்டு அம்மாவிடமோ, அப்பாவிடமோ அடி வாங்க நேரும் போது, பாட்டி தலையிட்டு காப்பாற்றுவாள். பேரன் மீது அதீத அன்பு செலுத்துவாள்.
பாட்டி ஊரிலிருந்து சுவையான பலகாரங்கள் எடுத்து வருவாள் என்று நினைக்கும் போதே பாலாவிற்க்கு நாக்கில் எச்சில் ஊறியது.

பாலா, தன் நண்பர்களை எல்லாம் அழைத்து வந்து மத்தப்புகளைக் காட்டுவதும் அவற்றை வெடிக்க, தான் போட்டு வைத்திருந்த அட்டவணையை சொல்வதுமாக பொழுதை கழித்தான். மேலும் தன் பாட்டி ஊரிலிருந்து வரவிருக்கிறாள் என்ற செய்தியையும் சொல்லி பெருமை பட்டுக் கொண்டான். தினமும் இரவு உறங்கச் செல்லும் முன், காலெண்டரின் தேதியைக் கிழித்து தீபாவளி நெருங்குவதைக் கண்டு பரவசமடைந்தான்.

இன்னும் இரெண்டே நாட்கள் தான்... தீபாவளி வந்துவிடும்! நாளை பாட்டி வந்து விடுவாள். பாட்டி வந்தவுடன் மத்தாப்புகளையும், புத்தாடைகளையும் காட்ட வேண்டும்... பாட்டியின் கை முறுக்கை ருசிக்க வேண்டும்... இப்படியெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டிருந்ததில், தூக்கம் வரவில்லை...நேரம் போனதே தெரியவில்லை. நாளை காலை சீக்கிரம் எழுந்து, பாட்டி வருவதற்குள் குளித்து, சாப்பிட்டுத் தயாராகிவிட வேண்டும் என்ற முடிவோடு கண்களை இறுக மூடி, தூக்கத்தை வரவழைக்க முயன்றான்.

ஏதோ சத்தம் கேட்டு பாலாவின் தூக்கம் கலைந்தது. அம்மா, அப்பா இருவரும் பரபரப்பாக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். தூக்கக் கலக்கத்தில் அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. பாட்டியையும் காணவில்லை. போர்வையை விலக்கிக் கொண்டு எழுந்து வந்து அறையின் கதவருகே நின்றான். அப்பா, கலங்கிய கண்களோடு யாரிடமோ தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். என்ன நடந்தது என்று சுதாரிப்பதற்குள், அம்மா அருகில் வந்து, "பாட்டி இறந்துட்டாங்க பாலா! திடீர்னு நெஞ்சு வலி வந்து இறந்துட்டாங்களாம். நாம எல்லாரும் கிராமத்துக்குப் போறோம். நமக்கு இந்த வருஷம் தீபாவளி கிடையாது, சீக்கிரம் கிளம்பு" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் பதிலைக் கூட எதிர்ப்பார்க்காமல் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

பாலாவிற்கு தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டது. கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக நீர் கொட்டியது... பாட்டியின் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது. முதன் முறையாக, பாட்டியை பாலாவிற்குப் பிடிக்கவில்லை!

Shopping Mania

T.Nagar – The shopping paradise of Chennai was no different this year. With hardly 10 days away from Diwali, you can see fleetness among the crowd, busy with their shopping. With huge stores attracting the crowd, T.Nagar easily becomes the most happening place in Chennai. The traffic strategy adopted by the Chennai traffic police was pretty handy and helped the mobility of the crowd to some extent. The construction of flyover in Usman road added to the traffic policemen’s headache. Despite all these hurdles, crowd was continuously pouring in and infact, there was a significant increase in the number of people visiting T.Nagar this year.

The shopping style of the consumers has undergone a sea change over the years. Even though the shopping malls prove to be a major crowd-puller especially for youth, T.Nagar stands tall with its ever-growing popularity! There are in fact certain drawbacks like lack of parking space (driving in T.Nagar during these days, a night mare and finding a parking place is even bigger) etc., but it has been the major destination for shopping. However, people who don’t mind spending more prefer other big outlets, rather than gasping amidst the fleeting crowd. But, most people say T.Nagar gives them the real shopping experience! ( I suppose all gals would agree with me)

Today (28th October), Chennai experienced some heavy down-pour that continued since overnight and lashed quite heavily at times. Driven by curiosity, me and my uncle took the car and drove to T.Nagar to see how rain has affected the business. As expected, the traffic was not terrific in pondy bazaar and near panagal park, the roads looked relatively void (as per its previous standards). But, all the crowd were seen inside the shops! Unable to come out in the rain, people who were inside the shops were standing at the entrance with umbrellas in their hands. You usually get to see only heads in panagal park, but this time, it looked different. Instead of heads, umbrellas were seen! Take a look at the pictures which I managed to take sitting inside the moving car… You can see a lot of people holding umbrellas and standing at the entrance of Saravana Stores.

Seems like nothing can stop people from shopping! The consumer market in this part of the country has grown like anything and has caught the attention of all big players in business. It has been said that about 70-80% of the gold sold in Chennai is from this region. Buyer’s potential has shot up significantly compared to the last decade and the emergence of hyper markets and shopping malls and the kind of business they make prove it right.

Crowd in T.Nagar lights up the festive mood in Chennai. Diwali is underway and by
this time, lot of people would have already burnt a hole in their purses and for people those who are waiting for the 1st of November to arrive and yet to go for diwali shopping, get ready for a big one!

Wishes for a happy, colorful and safe diwali...!

Cheers!!!

வாழ்க தமிழ்!

"எனக்கு தமிழ் தெரியாது" - இன்றைய தலைமுறையினர் இப்படி சொல்லிக்கொள்வதில் பெருமை பட்டுக்கொள்கிறார்கள்...! இதில் வேதனையான விஷயம் என்னவெனில், பிள்ளைகள் இப்படிக் கூறுவதில் பெற்றோர்களும் பெருமை அடைவதே! பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தைத் தவிர இரெண்டாவது மொழியாக தமிழை தேர்ந்தெடுப்பதை விடுத்து மற்ற மொழிகளை தேர்ந்தெடுக்க பெற்றோர்களே ஊக்குவிக்கிறார்கள். மற்ற மொழிகளில் மதிப்பெண்கள் அதிகம் பெறலாம் என்கிற சப்பைக்கட்டு வேறு! ஃபிரெஞ்ச், ஹிந்தி போன்ற மொழிகள் நமக்கு என்னதான் அந்நிய மொழிகளாக இருந்தாலும், அவற்றை கற்க காட்டும் ஆர்வத்தில் பாதி கூட தமிழ் கற்கக் காட்ட மறுக்கின்றனர். இதற்கு பெற்றோர்களே முக்கிய காரணம். தமிழ்ப் பாடம் கற்பது கடினம் என்று கூறுபவர்கள், ஃபிரெஞ்ச் போன்ற மொழிகளை மட்டும் சிரமமின்றி கற்பது எப்படி? கணக்குப் பாடம் கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று, அதை புறக்கணிக்க முடியுமா? தமிழிற்கு மட்டும் ஏன் இந்த ஓரவஞ்சனை?

தமிழ்நாட்டில் இருந்து கொண்டு, தமிழ் கற்பது கேவலம் என்று நினைப்பவர்களை என்ன சொல்வது? கர்நாடகம் எவ்வளவு முன்னேறியிருந்தாலும், பெங்களூர் என்னதான் மென்பொருள் துறையின் பிரதான இடமாக இருந்தாலும், அங்கு கன்னடதிற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. நீங்கள் வேறு கிரகத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அங்குள்ள பள்ளிகளில் உங்கள் பிள்ளைகளை சேர்க்க விரும்பினால், அவர்கள் கன்னடம் கட்டாயமாகக் கற்க வேண்டும். வேறு வழியே கிடையாது! அங்கு வசிக்கும் மக்கள், தங்கள் தாய்மொழியை கற்பதை கேவலமாக நினைப்பதில்லை. அந்த அவலம் தமிழகதிற்கு மட்டும் தான்!

இதே போன்று, தமிழ் புத்தகங்களைப் படிப்பது, தமிழ் இசை கேட்பது, தமிழ் படங்களை பார்ப்பது இவை அனைத்தையும் கௌரவப் பிரச்சனையாகக் கருதுகின்றனர். இந்த நிலை மாற வேண்டும். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே தமிழ் கற்கும் ஆர்வத்தை ஊட்ட வேண்டும். A,B,C சொல்லிக் கொடுக்கும் போதே, அ,ஆ,இ சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும்.

தமிழை வளர்க்கிறோம் பேர்வழி என்று, "அனைத்திலும் தமிழ்" என்று கோஷம் போட்டுக்கொண்டு அலையும் அரசியல்வாதிகள், வாகனங்களின் எண் பலகையை தமிழில் தான் எழுத வேண்டும் போன்ற பயனற்ற கோரிக்கைகள் எழுப்புவதை நிறுத்திவிட்டு இத்தகைய விழிப்புணர்வை மக்களிடையே ஏற்படுத்த வேண்டும்.

உண்மையில், தமிழ்நாட்டில் இருந்து கொண்டு, தமிழ் தெரியாது என்று சொல்வதே வெட்கக் கேடு!

பி.கு :- அரசியல்வாதிகளைப் போல், நான் ஆங்கிலத்தை எதிர்க்கவில்லை. ஆனால், தமிழை புறக்கணிப்பது தவறு என்பதை சுட்டிக்காட்டுவதே என் நோக்கம்.

Witnessing the spoilsport, yet again!

29th September 2007 - Chinnaswamy Stadium, Bangalore – It was all set for Bangalore to host a superb one-day match between Australia and India. Expectations ran high among the fans as India stunned everyone by winning the World Twenty20 tournament which was concluded recently. I traveled all the way to Bangalore from Chennai to watch this match. I could manage only a couple of tickets for me and my friend, who has a great reputation of carrying the rain with him wherever he goes. Yes! I’ve watched quite a few matches with him, but 4 out of 5 matches that I watched with him were rain-affected.

The first one being the fifth day of the test match between India and Australia, which was affected by rain, which forced a draw. The second one is a ODI match between India and South Africa, which was abandoned due to rain, without a ball being bowled. Third is the India vs Sri Lanka test match and the fourth one is the challenger series final match which was played between India A and India B. The only match that was not rain-affected being the India vs West Indies ODI, which we lost!

My friends warned me about taking this risk, but I was very confident that it’ll not happen again. But, we decided to take the risk of challenging our luck since both of us knew about the passion both of us have towards the game. With white clouds all around, it appeared to be a perfect day for cricket that morning. The match was scheduled to start at 2.30pm, but as usual we were present at the stadium at 11.30am. There were some tedious security procedures which I had to undergo before entering the stadium. The policemen at the gates snatched the newspaper that I had and checked my pockets. I was irritated as I could not take the newspaper inside. People who have watched a cricket match in Chennai will know the importance of carrying a newspaper inside the stadium. You can’t really imagine sitting on the chairs without cleaning it with a newspaper. Most of the times, people used to put the newspapers on the chairs and sit on them.

After the first level security check was done, I entered the stadium which was unlike the Chennai stadium, properly maintained and I was even more pleasantly shocked when I saw a barcode scanner which was used to scan the tickets. Another security check was there, this time it was more serious as two guys were around me, with one checking with the metal detector and the other one, checking my pant pockets. Third round of checking was even more horrible as the police guy who checked my pockets again, threatened to squeeze my balls as he was vigorously doing the searching process. He checked my socks, my wallet and I was asked to unlock the keypad of my cell phone and show the display to him!!

Huh…. After undergoing the tedious security checks, we managed to get inside and find seats for us. Thank God, there was no need for the newspapers as the chairs were pretty clean. We had the liberty of choosing our seats as there was not much crowd there at that time. It was a beautiful ground, a bit small when compared to the Chennai ground with the electronic advertisement boards and a good electronic score board. After sometime, the players walked in for net practice with a huge roar in the crowd. We enjoyed the atmosphere there as the crowd were pouring in and the excitement was building. India lost the toss and bowled first. There were a lot to cheer about when the first four wickets fell quickly, but since then we could not but appreciate Michael Clarke and Haddin’s beautiful stroke play.

After 50 overs, the Australians amassed 307 runs, which appeared to be quite a big total to chase under the conditions, but since we Indians live on hopes, we hoped that our batsmen could do it, just as we hope every time. When Sachin Tendulkar and Gautam Gambhir (Gambhir opened the innings as Ganguly was injured) walked in, the crowd was on their feet. It was absolutely electric. It started to drizzle in the first over and it got heavier as time went on. To add to the misery of the spectators, Sachin was dismissed by Mitchell Johnson. It was a pin-drop silence in the stadium and Pathan walked in at number 3. Gambhir managed to score a couple of boundaries in the next over off Brett Lee but then, the rain got heavier and the covers came on. Alas!!! It happened again….

It is the worst feeling to wait inside the stadium, hoping for the rain to stop. After a continuous heavy downpour for one hour, it stopped. Huge cheer from the crowd again!! The India vs Pakistan Twenty20 finals was put on the screen when rain interrupted play, which entertained the crowd a little bit. The ground staff worked hard to make play possible. The super zoppers were busy sucking water all over the ground. It was announced that play might be extended to one hour if needed and also, the equation of the Duckworth-Lewis method. We were really happy that we could at least witness a twenty over game. India’s target was 165 in 20 overs in the DL equation. We firmly believed that India chase the target, considering their present Twenty20 form.

Two and a half hours passed by and the umpires made their way to inspect the pitch. Both the umpires were discussing seriously and nothing came out. Our patience was tested. Finally, it was announced that match was abandoned due to wet outfield. We got totally pissed off and stated cursing ourselves for having come all the way to watch rain play spoilsport. It is a terrible feeling to experience this again and again. India vs Pakistan test match is coming up this December at Bangalore, but I am seriously re-thinking about going to Bangalore to watch it.

Twenty20 - Excitement galore!

The sweetest sound of the ball hitting the juicy part of the willow, followed by a huge roar in the crowd – You’ll get to hear these very often now. Yes, the Twenty20 world cup has kicked-off and its time for some excitement. Initially, I was one among those who criticized this format of the game citing various reasons like no scope for bowlers, etc., But, I had to soften my anti-Twenty20 stance after watching the Australia v Zimbabwe match. It was a cracker of a match and Zimbabwe’s stunning triumph sent the most significant message to all cricket teams around the world – On any given day, any team can beat any team, no matter how strong you are.

It has been said that the bowlers don’t get a chance to show off their talents, but I don’t see that happening. Though it is a batsmen’s game, there are a lot of things to do for the bowlers. Bowling in the Twenty20 game requires a lot of skill and character. Its all about showing variations, putting the ball in the right areas
and bowling well in tandem. They should start attacking from the word 'go' and they cannot afford to relax at any point. We saw the Proteas bowl exceptionally well during the death overs against England and the lights of Vettori, Flintoff, Jayasuriya were impeccable with the angle they bowled, making life difficult for the batsmen. It’s all about skill which really matters. In fact, the batsmen don’t have many options but to somehow find the boundaries. When the shots in the book don’t work, they should probably play a few strokes like Dougie Marillier. The power plays, free hits and the most sensational bowl-out are all included to spice up the game. The crowd could not have asked anything more at Durban when they witnessed a truly spectacular game of cricket. It’s hard to express those joyous moments when India clinched the thriller with a bowl-out.

Let us wait and see how this Twenty20 cricket is gonna affect the 50 over format. 300 was once a impossible target but today, even 400 is being chased. The evolution of Twenty20 could well take the one-day games to another level. We can hopefully see teams scoring over 400 consistently and also chasing it successfully. I see this as a major opportunity for the minnows to narrow the gap between them and the test playing nations by playing more Twenty20 cricket.

ICC hopes for globalization of the game with this format. We can also hope that cricket becomes a part of the Olympic Games as the time duration is reduced to just three and half hours per game. I can now expect a true competitive cricket match even when Australia plays Bangladesh. Cricket, a game of glorious uncertainties gets even more uncertain when it gets much shorter.

Though ICC is eyeing on the financial implication of the game, there should be no negligence shown for the test matches. The real essence of cricket lies in test cricket. The real skills of a cricketer can be evaluated only in test matches. Besides watching the willows behave violently, we would like to watch a good battle between the bat and the ball. The ICC should encourage Twenty20, without diluting the number of test matches in future which is very healthy for the game.

Cheers….!

I swear – iPod is the best invention of this decade. Undoubtedly, it is the best of all the gadgets that I have. iPod is too good but at times, that itself becomes a problem. The following poem (not sure whether it really is a poem) is an outcome of my frustration on an insomniac night….

In search of sleep....

It was another weary day

I lay on my bed

Trying hard to rest my brain

Too many problems thrust upon

Eyelids refuse to kiss each other

In search of sleep, I scuffle

I finally decide to switch on my iPod

Sleep comes on click of a button

A perfect example of how mechanical

My life has become

Music makes its way to my ears

I enjoy the pleasurable sensation it creates

In search of a better song, I browse

Too many choices to make

Not convinced on one,

I keep hopping from one song to another

It makes me impatient

Yes, man’s soul is a monkey

Realization happens again.

I decide to give-up the search for song

And get back to the search of sleep

The struggle continues….

Too many cooks spoil the food

Too many choices spoil the mood

The two great idols

I am not a movie buff basically, but I do watch a lot of movies. Besides watching Rajini movies, I prefer watching a few selected movies again and again. One of them is Virumaandi. I happened to watch it recently and that made me write this article. Now, don’t raise your eyebrows. I am a die-hard Rajini fanatic, but I never dislike Kamal. He is indeed a rare phenomenon in the Indian Film Industry. With a bundle of talents in him, Kamal has the potential to take Indian cinema to the next level. Virumaandi is one movie, which showcases his all-round talents – direction, screenplay, singing and of course acting. The screenplay of this particular movie is so brilliant which is a best example of Kamal’s direction skills.

I don’t really understand one thing. Most of the IT nerds, topnotch guys who are Kamal’s fans take pride in criticizing Rajini’s movies as dumb. They think that they are the most intelligent audience in the world and sound like they have never seen any Tamil movie. Let me put this question to them – Just look back at Kamal’s career. Where did he come from? What kind of movies was he acting in the 80’s? He may now give flamboyant movies like Hey Ram, Anbe Sivam, etc., but what about movies like Sakalakalavallavan which was a blockbuster in the 80's? Both Rajini and Kamal were acting the same kind of movies. Kamal’s zeal for cinema drives him in trying out various things, risking the producer’s money. Anbe Sivam and Hey Ram are masterpieces, but they were utter flops. It becomes difficult for the common people to understand his movies, though they bear a significant message.

Rajini, on the other hand has always been the czar of the box office. Though Baba was a flop (as per Rajini’s standards), the loss was made up as the money was returned to the distributors by the superstar himself. This is a known story though.

Sivaji – The much expected movie which is already a super hit, is approaching its 100th day. Lot of people complaint about the logic of the story, but with Rajini and Shankar, both the super-hero and the super director, its no wonder that a “larger than life” story has come out in grand style. Labeled as India’s costliest movie ever, you cannot expect this movie to be so realistic and very story-oriented. Shankar’s stories have always been a fantasy. For brainy people who discuss about the missing logic in this movie, I would like to say one thing – We all know that the black money issue cannot be sorted out the way it has been portrayed in the movie, but at least we can be happy that it has happened on the silver screen! The movie was very much enjoyable and entertaining. Understandably, this is a huge business. Nearly 60 crores of investment has to be taken back and then the profits are to be made. Returns would only come if the movie is like this and not like Anbe Sivam. We all know that Kamal’s “Marudhanayagam” is a world-class effort, but who is ready to fund for it?

It’s always not wise to compare a Lion and a Tiger. Both Rajini and Kamal are here for different purposes. If Kamal takes his movies to Oscar nominations, Rajini’s movies set a fire in the box-office all over the world. I personally feel that both of them did not get the recognition they really deserve. Only the bollywood stars are seen as the representatives of Indian Cinema. In terms of fan-following or business, tamil cinema is infact far better than the bollywood, except that Bollywood movies are watched by almost all people across the country whereas tamil movies are being marked as regional movies. Otherwise, our idols - both Rajini and Kamal would've reached the pinnacle by now!

Kamal amazes...
Rajini inspires !!

A poet in me

This is my first attempt to write a poem. I know its very uncharacteristic, but yet...

Here we go....

"CONFUSED"

It feels worlds heavy
It feels aloof
Mind becomes void
When I miss you…

Where were you when I was broken?
Where were you when I was shaken?
Where were you when I needed you?

In search of your shoulder,
To rest my head,
To shed my concealed tears,
To cleanse the wounded heart

Never will fight with you
Never will upset you
Never will behave grumpy
I want you to believe me this time,
Just as you do every time
Lets be this the last time.

Your silence kills...
Wistful to hear you talk to me
Waiting to see you walk towards me
I stay alone here… for you
With all cherished memories

The short lived glory

It’s very hard for me to stay away from cricket. Cricket and me are inseparable. India’s dispiriting performance and the early exit from the world cup has broken many hearts and the men in blue probably lost so many fans across the country. But, nothing could keep me away from this game. I am kind of addicted to this sport. It’s the passion for the game and not for the team that keeps driving me. Even after India’s exit from the world cup, I almost saw all matches in the tournament and thoroughly enjoyed some good cricket!! I watch even county leagues, Australian leagues and almost all matches when I am bored. I prefer to watch the whole day of a test match (even if India is not a part of that match) if its really interesting, rather than passing time by just switching the TV channels back and forth.

I’ve admired so many cricketers and some of them really are unforgettable. Amongst them, there are few cricketers who had a brief stint in the international arena, but really impressed me.

1. Neil Clarkson Johnson (Zimbabwe)

Made his debut in 1998 and created an impact in the 1999 World Cup. I am sure, any cricket lover would remember him for his excellent performances during the world cup. He was instrumental in the victories secured by Zimbabwe in that particular tournament (they won us as well…) . Gifted all rounder who opens both the batting and bowling for his side. He was really a stand-out performer and would have probably helped Zimbabwe cricket in its revival. Unfortunately due to various reasons, he moved to England and joined Leicestershire which obviously forced an end to his international career.

2. Neil Douglas McKenzie (South Africa)
   

Flawless in his technique, a sturdy middle-order batsman, who made his ODI debut against Zimbabwe in 2000. He is such a elegant stroke maker, whose cover drives are a treat to watch. I like to watch him play the seamers rather than the spinners, as he scores very fluently against them. As a perfect replacement for Daryll Cullinan, his role in the middle-order was crucial. His international career also came to an end very soon. I don’t really know the reason why. I still think that a lot of cricket is left with him.

3. Lakshmipathy Balaji (India)

A bowling sensation for India during India’s tour of Pakistan in 2003. Right arm speedster with a whippy action, who bowls Yorkers and bouncers regularly. A injury-prone player, who suffers from injuries quite often and keeps him away from action. Earlier in his career, he was struck by an injury in 2004, but he managed to comeback with a slightly different bowling action. With all the inputs from Denis Lillee and Shekar from the MRF Pace Academy, Balaji bowled with a good wrist position, wide from the crease troubling most of the batsmen. He seemed to have mastered the art of bowling the deliveries that straighten after pitching and the one that comes into the batsmen. He is also famous for his big-blows with the bat, especially the massive six he pulled off Shoaib Akthar.

When he was all set for a permanent fixture in the Indian side, injury struck him again! Pathetic, but he is hopeful though to make a come back.

4. Mathew Stuart Sinclair (New Zealand)
   

A double ton in the debut test match against the West Indies – Doesn’t this sound good?? Mathew Sinclair had most promising of starts to his international career. With two double-centuries very early in his career, he was considered as the one for the future. I was watching his debut match against West Indies at Wellington. His splendid stroke-making capabilities and the way he played the fast bowlers were really impressive. Inconsistency was his major problem and despite so many chances in both forms of the game, he failed to make runs and was left out of the NZ squad. The absence of Hamish Marshall has opened up the gates for Sinclair now, but should wait and see how he manages to grab the opportunity.

My association with the game has been so strong all these years and I follow a few Ranji players and a few county players as well. Planning to post about them also.... :)

Cheers...!

Bridge the gap....

Life's best lessons can be learnt only by experience. Sometimes, fate puts a hex on us making us to walk through the toughest paths of life. A seperated friend who means a lot to us can make his/her absence felt very much. Reminds us about the unwarranted quarrels, fugacious anger and of course all joyous moments spent together. The worth of that relationship can only be realized when we start missing each other. According to me, intimacy is directly proportional to quarrels. The more intimate you are, the more you quarrel. Not sure how many of you will agree with this, but this is my perception. Sometimes, time gives us the best possible solution in case of a break in relationship. It is always good to sit together, talk and settle conclusively in case of a conflict, but still... a separation could do wonders. Try giving it a break! We are the masters of the untold word and slaves of the spoken word. Don't let your emotions take over your senses, which would aggravate the problems.

We always wish we could rewind the past, apply a few changes in it and make things happen the way we want. But unfortunately, that's not life! Its important not to get disheartened in case if a misunderstanding occurs and rather find out ways to resolve it. Time is the best medicine and give sufficient time to each other to start the thinking process. Analyzing one's faults would never happen initially, as the brain would've been clouded by anger. Take the much needed break and allow things to settle down. Refresh your thoughts and confess to each other. This can always help in maintaining a healthy relationship. A strain in the relationship is very sensitive and should be handled with utmost care. Treating it gently can remove it treating it heavily can cause even more strain. A truly understanding friendship will resume after a hibernation period.

I am trying to emphasize the fact that, friendship involves different individuals no matter how intimate you are. Respect each other's emotions. Every one has their own likes and dislikes. Don't try to impose your ideas and thoughts on them. Most importantly, put a check on your possessiveness. I wouldn't say that possessiveness shouldn't be there, but it shouldn't bother them(Well, I am planning to post a separate article on it)

Learning from mistakes is always good and learning from others' mistakes is much better. But, try to learn somehow before life whips you and gives you the painful experience, just as it did to me.

Happy friendship day...!

ஹலோ...கொஞ்சம் பேசலாமா? -1

முன்குறிப்பு : இது காதலைப் பற்றிய கட்டுரை அல்ல...

தயக்கம் - பல சமயங்களில் நம்மை முடக்கிப்போட்டு விடுகிறது. எந்த விஷயத்தில் தயக்கம் காட்டினாலும், அன்பை வெளிக்காட்டுவதில் மட்டும் தயக்கம் வேண்டாமே ப்ளீஸ்... ஒருவரை உங்களுக்குப் பிடிக்கும் என்றால், கொஞ்சம் கூட தயங்காமல் உங்கள் அன்பை அந்த நபரிடம் வெளிப்படுத்துங்கள். அது உங்களைப் பற்றி ஒரு நல்ல பிம்பதை ஏற்படுத்துவதுடன், ஒரு அருமயான உறவு மலர்வதற்க்கும் வழிவகுக்கும். அன்பை நெஞ்சில் அடைத்து வைத்துக்கொண்டு இருப்பதில் எந்த லாபமும் இல்லை. நான் பல குடும்பங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்... செல்லம் கொடுத்தால் குழந்தைகள் கெட்டுவிடுவார்கள் என்பதால், எவ்வளவு அன்பு இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல் குழந்தைகளிடம் கண்டிப்புடன் இருப்பார்கள். குழந்தைகள் வளர்ந்த பின், அந்த கண்டிப்பை வெறுக்கத்தொடங்குவதுடன் பெற்றோரயும் வெறுக்கத்தொடங்குவார்கள். ஒரு கட்டத்தில், பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளின் பாசத்துக்காக ஏங்கும் போது அதை உணரும் நிலையில் பிள்ளைகள் இருக்கமாட்டார்கள்.குழந்தைகளுக்கு அந்தந்த வயதில் கிடைக்க வேண்டிய அன்பு நிச்சயமாகக் கிடைக்க வேண்டும். என்னதான் நீங்கள் உண்மையான அன்பு வைத்திருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாத வரையில் அதற்கு மதிப்பே இல்லை!

பெற்றோர்-பிள்ளைகள் உறவு என்றில்லை... உலகில் கிட்டத்தட்ட எல்லா உறவுகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
பரிசுப்பொருட்கள், வாழ்த்து அட்டைகள் மட்டுமில்லாமல் இன்றய நவீன யுகத்தில அன்பை வெளிப்படுத்த எவ்வளவோ வழிகள் இருக்கின்றன! ஏதோ எனக்குத் தெரிந்த சில...

இ-மெய்ல் அனுப்பலாம், sms(வெறும் forward மெஸேஜ் இல்லாமல், ப்ரத்யோக sms) மூலம் உங்கள் அன்பை வெளிப்படுத்தலாம்... 100 forwards அனுப்புவதற்கு பதிலாக நீங்கள் ப்ரத்யோகமாக டைப் செய்த ஒரே ஒரு மெஸேஜ் மட்டும் உங்கள் நண்பருக்கு அனுப்பினால், அதன் மதிப்பே தனி. இது உங்களுக்கு silly யாகத் தோன்றினாலும், உங்கள் நண்பர் பூரித்துப்போவார். அதை உணரும் போது தான் புரியும்(நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்).
நண்பர்கள் மொபைலில் உங்களை அழைக்கும்போது தவிர்க்க முடியாத காரணங்களைத் தவிர, வேறு எக்காரணம் கொண்டும் அழைப்பை துண்டிக்காதீர்கள். பொதுவாக அழைப்பை நாம் துண்டித்தால், அழைத்தவருக்கு எரிச்சல் ஏற்படும். அப்படியே துண்டித்தாலும், உங்கள் வேலை முடிந்தவுடன் உடனே தொடர்புகொண்டு பேசுங்கள். இதே போல், நண்பரின் missed call இருந்தாலும் உடனே தொடர்புகொள்ளுங்கள். அது அவர்கள் மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் அக்கறையைக் காட்டும்.

பிறந்த நாள்,புத்தாண்டு போன்ற நாட்களில், உங்கள் வாழ்த்துக்களை தெரிவிக்க மறக்காதீர்கள். நண்பர்கள் முக்கியமாக இதனை எதிர்ப்பார்ப்பார்கள்.
ஆண்-பெண் நட்பில், பொதுவாக ’ஈகோ’ பிரச்சனை தலைவிரித்து ஆடும். பொதுவாக, பெண்களிடம் "ஆண்களைப் பற்றி உயர்வாக பேசினால், அவர்களுக்கு தலைக்கு மேல் ஏறிவிடும்" என்கிற மனப்பான்மை உண்டு. இதுவே பிரச்சனைக்கு முக்கிய அடித்தளமாக அமைகிறது. இருவரும் வெளிப்படையாக அதே சமயம் ப்ராக்டிகலாகவும் பேசிக்கொண்டால், பிரச்சனை வரவே வராது. பாராட்ட வேண்டிய தருணத்தில் மனம் திறந்து பாராட்டுங்கள், அதே சமயம், தவறை சுட்டிக்காட்டவும் தயங்காதீர்கள்.
’ஈகோ’வைத்தூக்கி எறிந்தால் தயக்கம் காணாமல் போய்விடும்.

உறவில் விரிசல் விழுந்த பிறகு "நான் உன்மேல எவ்வளவு பாசம் வெச்சிருந்தேன் தெரியுமா?" போன்ற டயலாக்குகள் எல்லாம் பயன் தராது. சில சமயங்களில் உங்கள் அன்பு உரியவரிடம் கடைசிவரை சென்று சேராமல் போய்விடும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது. சரியான சமயத்தில் வெளிப்படாத அன்பு, கடைசிவரை ஏற்கப்படாமலேயே போகும் அபாயமும் உண்டு.

காசா? பணமா? அன்பை பறிமாறிக்கொள்வதில் எதற்கு தயக்கம்? அன்பால் சாதிக்க முடியாதது எதுவுமே இல்லை.

பின்குறிப்பு: என்னடா இவன், திடீர்னு இந்த மாதிரி டாபிக்ல எல்லாம் எழுத ஆரம்பிச்சிட்டான்னு நினைக்கிறவங்களுக்கு...

ரஜினி, கிரிக்கெட், hinduism - இம்மூன்றும் என்னுடைய அபிமான தலைப்புகள். இவற்றைத் தவிர வேறு தலைப்புகளிலும் எழுதி அந்த வட்டத்திலிருந்து வெளியில் வருவதற்கான முதல் முயற்சி. தவறுகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும். விமர்சனங்கள், கருதுக்கள் வரவேற்கப்படும்....